Valentijnsdag: morgen is het zover. Vrijwel iedereen lijkt er aan mee te doen. Continu content over de liefde op mijn timeline, hysterische datingtelevisie, hijgerige artikelen over de ideale relatie, Antine en Mike (en nachtmerriemoeder Monique) van Winter vol liefde die de roddelpagina’s besmeuren, suikerzoete hartjes in winkelstraten en een door de commercie opgehitst gevoel van FOMO dat het morgen móet gebeuren.

Morgen móet je een onvergetelijke date hebben met je geliefde. Minstens een ballonvaart, met aansluitend een champagnepicknick op een zonnige bergweide, waarbij engeltjes glitterstof over je heen sprenkelen, terwijl koeien, konijnen en tortelduiven goedkeurend toekijken hoe jij onvergetelijke tantraseks hebt op je picknickkleed. Ik noem slechts een mogelijkheid.

Maar de Dag van de Liefde eist een dergelijk hoogtepunt. Want je bent een zielloos, kil monster als je je liefde niet actief bejubelt, smelt tot een liefhebbende hoop blubber als je in de reebruine ogen van je geliefde verdrinkt of op z’n minst een serenade naar een balkon blèrt tijdens een weekendje Venetië.

En singles op Valentijnsdag? Dat zijn zielige losers. Gefrustreerde kerels en zielige kattenvrouwtjes, die stiekem natuurlijk hartstikke verliefd zijn op hun collega/de postbode/die nieuweling bij het macrameeën, maar te schijterig om het op te biechten.

Ze durven alleen anoniem een voorbedrukt kaartje met lollige tekst te versturen. Of een wanstaltig, veel te duur boeket chrysanten. En dan maar hopen dat het object van hun fascinatie al radend bij hen uitkomt, bekent dat de liefde altijd wederzijds was en dat ze verzinken in een ademloze omhelzing, terwijl mierzoete muzak aanzwelt en rozenblaadjes dit tafereel bedekken met een rozerode mantel der liefde.

Tot dusver de valse, glazuurbrekende romantiek. De realiteit is godzijdank anders. Heel anders. Morgen is gewoon een waterkoude winterdag. Nergens met pijlen schietende engeltjes. Verliefdheid is niets anders dan een slimme hormonencocktail van Moeder Natuur; een cultureel bejubelde, absurde verstandsverbijstering om de voortplanting veilig te stellen. Verliefdheid is ook niets anders dan je zelfliefde die je geliefde naar je reflecteert. Je voelt je helemaal top omdat die ander bevestigt hoe leuk je eigenlijk altijd al was.

De kortdurende verliefdheid stelt ook geen ruk voor in vergelijking met jarenlange liefdesrelaties. Relaties die verre van vanzelf gaan: liefde is inderdaad een werkwoord.

Liefde vraagt empathie. Geduld. Elkaars gevoeligheden aanvoelen. Compromissen sluiten. Imperfecties omarmen, van jezelf en de ander. Elkaar respecteren, fysieke en emotionele veiligheid bieden, jezelf kwetsbaar durven op te stellen. Elkaar los durven laten, want vrijwel geen enkele liefdesrelatie is voor eeuwig. En toch, ondanks die eindigheid, moeten we elkaar liefhebben. Want liefde is wat ons verbindt. Liefde is een vonk goddelijkheid in ons. Laat die vonk ontvlammen.