'Hee, die pop die ken ik nog! Die is meeverhuisd! Dat is die met die tanden!' Het is een feest der herkenning voor Julie, Cathérine, Salma en Margot als ze door de praktijkruimte van het nieuwe hogeschoolgebouw aan de Rochussenstraat lopen. Het ruikt er klinisch nieuw, de vloeren zijn nog vlekkeloos, de lokalen groot en de tafels kauwgomvrij. Voor de ouderejaars studenten gezondheidszorg is het vandaag even wennen: hun studie is verhuisd.

Staand college volgen
De Rochussenstraat is met ruim zestienduizend vierkante meter de grootste nieuwe locatie van de Hogeschool Rotterdam. 'De vorige locatie was echt heel vies', vertelt Cathérine (21). 'Er droop van alles van de plafonds, de muren waren goor. Ook was er veel te weinig plaats in de collegezaal waardoor je vaak voor langere tijd staand een college moest volgen. Daar gaan we nooit meer last van hebben, want hier is het echt heel groot.'

'Vroeger moest je ook tien minuten lang op een lift wachten', vervolgt Salma (23). 'Ik hoorde dat we hier op de Rochussenstraat wel negen liften hadden. Negen!'

Gezellige hoekjes
Margot (18) moet nog wel even wennen aan deze locatie. 'Ik vind dit gebouw wel héél erg lijken op een ziekenhuis, met van die eindeloos lange kale gangen. Er hangt zo nu en dan een schilderij, maar dat is het dan ook. Ik mis de gezellige hoekjes waar banken staan, en waar je tussen de lessen door even kan zitten. In ons vorige gebouw hingen aan de muren ook heel mooie foto's van kinderen in Afrika die zorg kregen. Die zijn niet meeverhuisd, zo te zien. Die mis ik wel een beetje.'

Veel nieuwe bloeddrukmeters
Julie (23) mist aan de Rochussenstraat vooral de open ruimte. 'Er is geen gezellig pleintje meer, zoals bij onze oude school. Straks sta je met z'n allen in de pauze op de trappen voor de school. Dat is hartstikke onhandig, want een paar meter verderop suizen de auto's je om de oren. Dat kan nog best gevaarlijk worden. En ik hoorde dat er te weinig fietsenstallingen zijn. Maar voor de rest mogen we echt niet klagen. Ik zag net dat we heel veel nieuwe bloeddrukmeters hebben. Vroeger moesten we die met een grote groep delen. Dat duurde zo lang. Het is er echt veel beter op geworden.'

Alice Boothby