Dit studiejaar volgt Profielen vijf eerstejaars op de Hogeschool Rotterdam. In de eerste reeks interviews spraken we de studenten aan het begin van hun opleiding. Hoe gaat het twee maanden later met ze? Skip Kriek is één van deze vijf eerstejaars. Hij is dit jaar gestart met de opleiding mens en techniek.

‘Ik ben heel blij met mijn keuze, ik heb het heel erg naar mijn zin. Het is precies zoals ik hoopte dat het was en soms nog leuker eigenlijk! We zien al veel van de praktijk. Er komen mensen uit de praktijk in de les, en er worden bijvoorbeeld demonstraties gegeven van apparatuur. Vorige week hadden we het project Restart the Heart waar meerdere opleidingen aan meededen, in het Erasmus MC. We hebben toen een idee gepitcht, samen met studenten van de master zorgtechnologie, maar ook geleerd om te reanimeren. We zijn rondgeleid op de operatiekamers. Dit is toch wel waar ik naartoe wil.

Op deze manier voelt het beroep dichterbij, niet iets waar je pas over vier jaar mee te maken krijgt. In de feedback en het reflecteren gaat het er ook altijd over: heb je nu een beter beeld van wat een zorgingenieur doet? Dat helpt je ook om te beslissen of je de juiste studiekeuze hebt gemaakt.

We hebben nog niet echt toetsen gehad, wel tussendoor wat multiple choice tests. Wij werken met ‘rollen’ en je moet zorgen dat je alle kneepjes van die rollen onder de knie krijgt. Dat kun je aantonen in zo’n meerkeuzetest en met een opdracht, of laten zien in de praktijk. Als je zo’n toets goed afrondt heb je alvast wat punten binnen. Die toets ging bij mij goed, ging voor een deel ook over kennis die ik al had. Het interesseert me gewoon, dus ik had me er buiten school al in verdiept en die informatie blijft dan ook hangen.

Ik vind ook dat ik een heel leuke klas heb. Sommige klasgenoten lijken wat minder gemotiveerd, dat is soms wel lastig. Niet dat ik ervan schrik, eerder dat ik verbaasd ben. Als je voor zo’n opleiding gaat… misschien hadden ze zich niet zo goed ingelezen, was het meer een impulsieve keuze. Tot nu toe weet ik van één klasgenoot dat-ie gaat stoppen.

Dat geldt zeker niet voor mij. Het lukt allemaal heel goed. Ik kan verder nog lekker werken in mijn bijbaan en heb nog genoeg tijd voor vrienden. Ik zit vaak in de UB (universiteitsbibliotheek, red.) in Delft – daar woon ik –  te blokken met vrienden, dat is een heel fijne plek. Ik kan dan in een dag vaak al het merendeel van mijn projecten afronden. Daarnaast ga ik me dan nog inlezen als voorbereiding op de lessen.

Ik heb een duidelijke voorkeur qua leren: liefst in kleine blokjes. Grotere opdrachten zie ik wel tegenop. Wat helpt is dat ik mezelf heel goed heb aangeleerd om met AI te werken. Ik gebruik Perplexity – gratis voor studenten – en heb daar mijn eigen studiehulpje gecreëerd. Het is eigenlijk een gerichte zoekmachine, die alles met bronvermelding geeft, dus te checken.

Als ik op school de opdracht krijg ‘lees je in over onderwerp X’ gooi ik dat in Perplexity. Zo kan ik het heel makkelijk voorbereiden. Ik kan er dan bijvoorbeeld zelfs een podcast van maken die goed klinkt. En er zijn allerlei programmaatjes die echt vet zijn, bijvoorbeeld AI’s die veel weten over diagnoses. Er is ook een programma dat helpt met wiskunde, die laat stap voor stap uitwerkingen zien en daar leer je veel van. Ik heb er echt veel onderzoek naar gedaan. Ik stop veel tijd in het perfectioneren van AI-hulpjes, waar iemand anders extra gaat blokken.

Het enige dat ik tot nu minder vind, is dat ik soms een eind moet reizen voor een les die niet zo boeiend is. Ik heb een beetje met de docent afgestemd dat ik dat ook met thuisstudie kan doen; hij ziet me liever in de les, maar als ik het goed bijhoud is hij er akkoord mee.

Wat de reorganisatie van de HR betreft… dat is nog geen onderwerp van gesprek hier. Onze opleiding past denk ik best wel goed bij Zorg. We zijn ook veel bezig met pathologie en je kunt niks goeds voor de zorg bedenken zonder kennis van die zorg.’

Tekst: Edith van Gameren
Foto: Frank Hanswijk

Lees ook: