Een groep van vier studenten van verschillende opleidingen heeft het voor afasiepatiënten makkelijker gemaakt thuis te werken aan verbetering van hun taalprobleem. Samen met patiënten en logopedisten maakten ze maatwerkoefeningen met behulp van kunstmatige intelligentie. Saillant detail: geen van de studenten wist vooraf iets van de niet-aangeboren hersenaandoening.

‘Als ik eerlijk ben: we wilden gewoon allemaal een goed cijfer, denk ik.’ Bedrijfseconomiestudent Jort Marissen krijgt een twinkeling in zijn ogen als hij analyseert waarom het project zo succesvol uitpakte. In het studieproject voor het vak OMA (omgaan met generatieve AI) moest hij samen met Isabelle Siebel (global marketing & sales), Max Boxem (bedrijfseconomie) en Tjeerd Dekker (finance & control) een actueel probleem oplossen.

De teams werden door de Hogeschool Rotterdam samengesteld en dat bleek in dit geval, volgens begeleidend docent Jan Pons, een ‘dream team’. Jort: ‘Toen we elkaar ontmoetten, zouden we aanvankelijk voor een installatiebedrijf aan de slag moeten. Maar die mensen kwamen bij het kennismakingsgesprek niet opdagen. Toen hebben we onze docenten ingeschakeld en zijn we bij Jan terechtgekomen.’

‘Niemand keek over onze schouder mee’

Senior onderzoeker Jan Pons is zelf betrokken bij de website Afasietherapie.nl. Logopedisten kunnen met dit platform oefeningen maken voor mensen met afasie, een taalstoornis als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel. Patiënten kunnen moeite hebben met spreken, luisteren, lezen en schrijven. Door intensief oefenen kan dit vooruitgaan.

De website kon volgens Pons wel een update gebruiken. Alles moest gebruiksvriendelijker, toegankelijker en praktischer. Een mooie taak voor het studententeam. Er was alleen één probleempje: niemand van de groep wist iets van afasie en een netwerk in de zorgwereld was er al helemaal niet.

Die uitdaging en verantwoordelijkheid bracht volgens Isabelle juist het beste in hen naar boven. ‘Niemand keek over onze schouder mee’, legt ze uit. ‘Als wij niets uitvoerden, gebeurde er ook niets. Het voordeel daarbij was dat we echt op locatie moesten gaan werken om alles uit te zoeken. We moesten alles zelf inplannen en dus was een goede taakverdeling heel belangrijk. En die volgde eigenlijk vrij natuurlijk.’

‘Het doel gaf ons toch wel de motivatie om iets moois neer te zetten.’

Jort: ‘We wisten helemaal niet wat afasie was, maar alles werd door Jan haarfijn uitgelegd. Het hielp ook wel dat er een maatschappelijk doel was. Een vriend van mij deed dezelfde module voor een marketingbedrijf en maakte een chatbot. Dat is toch anders. Het doel gaf ons toch wel de motivatie om iets moois neer te zetten.’

Hobbels in de aanvangsfase

Het viertal maakte een roadmap en verdeelde de taken. ‘Daarbij gingen alle financiële aspecten via Tjeerd, omdat dit echt zijn vakgebied is’, zegt Jort. ‘Iedereen wist goed wat er moest gebeuren. Omdat je een cijfer krijgt voor je whiteboard, waarbij je persoonlijke ontwikkeling als teamspeler, innovator, responsible OMA en leider wordt meegenomen, was iedereen persoonlijk ook heel gemotiveerd.’

Het gebrek aan kennis en een netwerk in de zorgverlening, zorgde volgens Isabelle in de aanvangsfase wel voor wat hobbels in de weg. ‘Een aandoening als afasie ligt toch gevoelig bij mensen. Eerst hadden we instellingen benaderd, maar die stonden niet te popelen om mee te werken. Daarna ben ik in Facebook-groepen gaan zoeken naar patiënten en toen ik reactie kreeg van twee mensen én we een logopedist vonden, konden we aan de slag.’

‘Prettig om thuis te kunnen oefenen’

Nadat de starthindernis was genomen, gingen de Hogeschool-studenten aan de slag met de prototypes, die ze via de AI-tool Lovable hadden gemaakt. Jort: ‘Via deze tool konden we – door middel van goede prompts – oefenmateriaal creëren, zonder handmatig een waslijst aan codes te in te vullen.’ Het generen van maatwerkoefeningen is complex en duur; de studenten kregen dat met AI goedkoper en beter voor elkaar.

Jort: ‘De prototypes testten we in samenwerking met de patiënten en logopedisten. De patiënten gaven ook aan dat ze het heel prettig vonden om thuis te kunnen oefenen, aangezien de logopedisten het druk hebben en ze daar meestal maximaal twee uur per week terechtkunnen. Veel oefenen helpt. Kijk, het wordt nooit meer zoals het was, maar de patiënten leren het brein wel veel regelmatiger verder te trainen.’

Tools in spelvorm voor kinderen

Hoewel ze hun eindbeoordeling nog moeten ontvangen, zijn zowel Jort als Isabelle zeer tevreden met wat ze hebben neergezet. Met name de maatschappelijke impact is de kers op de taart. Isabelle relativeert het aan de ene kant als ‘gewoon een studieopdracht’: ‘Maar dat het zoveel impact heeft, is fijn om te horen.’ Jort: ‘Jan heeft deze website nu al twaalf jaar en als hij een kleine aanpassing had willen maken, kostte dat al heel veel geld. Dan is het toch super bijzonder dat wij in vier maanden tijd een compleet nieuwe website hebben kunnen maken?’

Het project stopt dan volgens het duo ook niet nadat de pass is ontvangen. Isabelle: ‘We gaan nu ook testen met tools in spelvorm voor kinderen, zodat ze online kunnen combineren met een logopediebezoek. Deze zomer zetten we het sowieso nog voort, zodat Jan het volgend jaar kan doorgeven aan andere studenten.’

Tekst: John den Braber
Beeld: Demian Janssen

Volg ons op Instagram