Vanavond herdenken ‘we’ de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de koloniale oorlog in Indonesië en van oorlogssituaties en vredesmissies na die tijd. ‘We’ zijn met velen, maar niet heel Nederland is twee minuten stil. Profielen vroeg studenten op locatie Academieplein of, hoe en waarom ze meedoen aan de herdenking.

‘Is dat vanavond? Ja, dan zal ik wel even rustig zijn’, reageert een van de bouwkundestudenten op het plein bij locatie Academieplein. ‘Dat er mensen zijn gevallen zodat wij veilig kunnen studeren en leven is wel belangrijk. Jammer dat er vandaag niet op school bij is stilgestaan’, stelt de student.

Een van zijn klasgenoten gaat vanavond ‘gewoon door’ met waar hij mee bezig is, vertelt hij. ‘Maar ik denk wel aan de doden.’ Het laat hem niet koud, wil hij maar zeggen. Een klasgenote, die er ongeveer hetzelfde in zit, ‘doet’ ook niet aan 4 mei. ‘Er vallen overal op de wereld doden. Waarom herdenken we niet iedereen? En dus ook de mensen in Gaza, in Iran.’ Klasgenoot drie wist ook niet dat het vandaag Dodenherdenking is. ‘Maar nu ik het hoor, zal ik er wel bij stilstaan.’

‘Tuurlijk, wees gewoon stil uit respect’

Drie studenten ruimtelijke ontwikkeling, even verderop op het plein, zullen alle drie vanavond bewust twee minuten stil zijn. ‘Tuurlijk, wees gewoon stil uit respect’, reageert de eerste stellig. ‘Het kost ook weinig moeite’, voegt de tweede toe, ‘dus waarom zou je niet meedoen? De Tweede Wereldoorlog heeft grote impact gehad, en eiste veel slachtoffers’. De derde student zegt tijdens de herdenking ook stil te staan bij ‘dingen die nu nog gebeuren’ en geeft als voorbeeld ‘het Midden-Oosten’.

Ook een bouwkundestudent in een ander groepje op het plein denkt vanavond ook aan andere oorlogen. ‘Ik heb vanavond voetbaltraining; om acht uur zijn we samen twee minuten stil. Als we dat niet samen doen, zal ik zelf doen’. Zijn klasgenoot heeft het ‘heel druk in z’n hoofd’ en heeft zich niet gerealiseerd dat het vandaag Dodenherdenking is. ‘Ik kom uit Polen en sla al die feestdagen en zo niet goed op. Dat heb ik ook met verjaardagen. Maar nu ik eraan herinnerd wordt, ga ik vanavond wel stil zijn. Uit respect.’

De derde student van het groepje zal ook uit respect stil zijn, maar niet uit volle overtuiging. ‘Het houdt mij niet echt bezig. Dat komt ook omdat de Nederlandse overheid mijn volk ook heeft genaaid.’ Hij doelt daarmee op het Molukse volk.

‘Niet de aandacht voor het een weghalen bij het ander’

In de kantine van locatie Academieplein zitten drie studentes fysiotherapie. ‘Ik herdenk de mensen die zijn gestorven voor onze vrijheid’, zegt de een, ‘Goed dat we dit tachtig jaar later nog doen’, zegt de ander.

De derde student vindt dat ‘onze generatie’ niet mag vergeten wat er is gebeurd, en ook wat er in de wereld nu nog gebeurt. Die zaken moeten echter niet door elkaar gaan lopen, benadrukt de student. ‘Als er pro-Palestina protesten zijn op 4 mei (zoals vorig jaar in Rotterdam, red.) vind ik dat niet passend. Ik vind het asociaal als je op zo’n manier en op zo’n moment iets probeert af te dwingen. Het een is niet belangrijker dan het ander, maar je moet niet de aandacht voor het een weghalen bij het ander.’

Tekst: Jos van Nierop
Illustratie: Demian Janssen