UIT&THUIS-verslaggever Eda blijft nog even in haar zomerse bubbel met romcom Voicemails for Isabelle. Toch is het niet zomaar een hap-slik-weg filmpje, er wordt ook een serieuzer onderwerp aangesneden: rouwverwerking.

Titel: Voicemails for Isabelle

Taal: Engels

Duur: 118 minuten

Te zien op: Netflix

Waardering: 5 sterren

We zijn terug van een welverdiende zomervakantie. Heerlijk genoten van de dagen zonder verplichtingen. De tijd vliegt en ondertussen hebben we de eerste schooldag, de eerste schoolweek en binnenkort de eerste maand al achter achter de rug. Om nog een beetje in de zomerse vibes te blijven in deze herfstachtige septemberdagen wilde ik een film met een goede balans tussen humor en emotie. Mijn oog viel op Voicemails for Isabelle. Een film met een goede cast: Zoey Deutch en Nick Robinson zijn de hoofdrolspelers. Vooral Zoey Deutch vind ik geweldig! Oh ja, de film heeft ook nog eens de meeste likes op Netflix. Dus ik druk op play!

Maar wat verwacht ik nou eigenlijk van deze film? Ik vind romcoms altijd geweldig. Ooit had ik bijvoorbeeld een blog geschreven over Something from Tiffany’s, waarbij ook het lot twee mensen samenbracht na vele hindernissen. Ik ben altijd benieuwd naar hoe de hoofdpersonen in romantische comedy’s samenkomen, welke keuzes ze maken, hoe ze hun pad bewandelen, waarom en hoe ze uit elkaar (moeten) gaan en hoe ze uiteindelijk elkaar toch vinden, omdat ze voor elkaar bestemd zijn.

De film duurt 1 uur en 58 minuten. Het was echt een diepe duik in humor, romantiek en het zware thema rouw. Het thema rouw is op een manier opgepakt, waarbij humor en verdriet heel dicht bij elkaar liggen.

Wanneer Jill (Zoey Deutch) haar zusje Isabelle verliest, besluit ze haar verdriet te verwerken door in contact met haar te blijven door middel van het versturen van spraakberichten naar haar telefoonummer. Ze spreekt haar dagelijkse blunders, gedachtes, twijfels en meer in op haar voicemail, niet wetende dat het telefoonnummer inmiddels aan iemand anders is toegewezen (Wes, gespeeld door Nick Robinson). Wes luistert de berichten af en naarmate de tijd vordert begint hij Jill door haar spraakberichten steeds leuker te vinden en hij krijgt zelfs gevoelens voor haar.

Je moet wel een hater zijn van romantiek wil je deze film slecht vinden. Maar ik kan mij wel voorstellen dat er kijkers zijn die zich ergeren aan het voorspelbare plot waarin het lot een belangrijke rol speelt: elkaar toevallig leren kennen, verliefd worden, uit elkaar gaan, elkaar toch weer vinden. Wat kijkers misschien ook niet kunnen waarderen is dat op bepaalde momenten de overgang tussen emotionele rouwverwerking en romantische komedie wat abrupt kan zijn, maar voor mij was dat helemaal niet storend.

Elke film leert je iets. Deze film heeft mij weer laten inzien dat als iets voorbestemd is, dat het dan uiteindelijk ook echt goed komt. Dit geldt voor alles in het leven!

Deze film heeft me ook laten inzien dat kwetsbaarheid verbinding schept. Door eerlijk te zijn over je twijfels, fouten en verdriet stel je je open voor waardevolle relaties met anderen.

Echte relaties ontstaan niet op perfecte momenten, maar juist wanneer je jezelf durft te laten zien met al je twijfels en rauwe randjes. Echtheid verbindt.
En vergeet niet: dat anderen niet durven te voelen, wil je niet zeggen dat jij te gevoelig bent!

Tekst: Eda Goksu
Beeld: Demian Janssen

Volg ons op Instagram