Zeg je januari, dan zeg je grijs, koud, depri. Maar niet in Rotterdam, want daar begint half januari – bij de start van de kaartverkoop – de voorpret voor het International Film Festival Rotterdam (IFFR). Heb je deze overdaad van film nooit meegemaakt, en weet je niet hoe te beginnen, dan zijn hier een paar tips.

Je storten op het filmaanbod van het IFFR is zoiets als in je eentje beginnen aan vier liter slagroom. De eerste momenten zijn verrukkelijk maar al snel realiseer je je dat er geen doorkomen aan is. Met elf festivaldagen, ruim vierhonderd films op 26 locaties heb je een plan nodig om voor jezelf een programma te maken. Mijn aanpak is simpel: ik kijk in mijn agenda wanneer ik kan en met wie, en zoek dan voor elke combi van tijd + gezelschap een film waar nog kaartjes voor zijn.

Verschillende landen, stijlen, onderwerpen

Filmliefhebbers zijn er genoeg op de hogeschool. Zoals Jildw Albeda (EAS), Rinus de Regt en Simon Huijghe (allebei RAC), die alle drie naast hun werk op de HR ook met film bezig zijn. Welke voorbereidingen hebben zij getroffen om dit jaar van het IFFR te genieten?

‘Dit jaar doe ik low level mee’, vertelt Jildw, die naast docent ook scenarioschrijver is. ‘Vaak maak ik ook wat afspraken met regisseurs, producenten of schrijvers. Dit jaar toevallig niet.’ Films gaat ze wel zien, en daarvoor heeft ze haar eigen formule: ‘We proberen altijd verschillende onderwerpen, landen, filmstijlen en verschillende bioscopen aan te doen’.

Dat levert dit jaar een lijst op van negen films, uiteenlopend van Britse over-de-top humor (Fackham Hall) tot een Japans-Indonesische film waarin zwaardvechten centraal staat (Lone Samurai) en een Nederlandse film over het falende sociale zekerheidsstelsel (Treat Her Like a Lady). ‘Ik hoop op een film waarin vrouwen sterk worden neergezet’, zegt ze erbij.

IFFR is het lichtpuntje van januari

‘Januari is zo’n maand waarin je nergens zin in hebt en voor je het weet heb je de hele maand niks interessants gezien of gehoord’, zegt Simon. ‘Maar het IFFR is het lichtpunt met een – inderdaad – veel te uitgebreid programma om uit te kiezen. Dus ik verplicht mezelf om elk jaar minstens één film te kijken.’ 

Zo heeft hij ontdekt wat de sterkte van het festival is en vooral uit welke landen je sterke films kan verwachten: ‘Ik filter op een aantal Aziatische landen zoals Japan, Zuid-Korea, die zowel mainstream films uitbrengen als meer indie en arty materiaal. Exit 8 is een Japanse film over een man die moet ontsnappen uit een metrostation, gebaseerd op een populair videospel.’

Andere films die hij in de gaten houdt zijn Maddie’s Secret, het debuut van John Early, die bekend is van verschillende series en Dead Man’s Wire, de nieuwe film van Gus van Sant, bekend van Good Will Hunting en Elephant. ‘Er is vooraf aan de film op woensdag ook een lezing van een professor van de Erasmus Universiteit, dus het is zelfs educatief verantwoord om hier je huiswerk voor te laten liggen.’

Plastic zak in de wind

Rinus houdt het dit jaar bescheiden. ‘Normaliter ga ik altijd naar de Volkskrantdag, samen met duizenden bejaarden, maar dit jaar lukt dat niet.’ Dit jaar gaat hij voorlopig alleen naar een Zuid-Koreaanse superheldenfilm, Hi-Five.

‘Mijn ervaringen met het IFFR zijn wisselend’, zegt Rinus, ‘soms zit je urenlang te kijken naar een plastic zak in de wind of een veel te bloederige scène.’ Zijn stelregel is om elke film waar hij aan is begonnen wel uit te kijken. ‘Soms zie je een film en begrijp je pas later hoe belangrijk die film is voor het land of de makers zelf, omdat er een andere cultuur of regime is waardoor taboes eigenlijk niet verfilmd kunnen worden. Dat besef vind ik vooral bijzonder tijdens IFFR.’

Tekst en foto: Edith van Gameren
Illustratie: Demian Janssen

Volg ons op Instagram