Op een besneeuwde februari-avond liep Profielen-stagiaire Féline het Oude Luxor binnen om vanuit een comfortabele theaterstoel mee te filosoferen over de wereld van vandaag de dag tijdens Landverrader, de nieuwste voorstelling van Derek Otte.

Waardering: 4,5 sterren

Wat: voorstelling Landverrader van Derek Otte

Datum: de finalevoorstelling vindt plaats op 15 mei 2026

Prijs: vanaf ca. €15, kijk voor specifieke prijzen op de website van jouw theater naar keuze

Toegankelijkheid: afhankelijk van het theater

De speellijst is te vinden op de website van Derek Otte

Derek Otte heeft al heel wat lesgegeven op de Hogeschool Rotterdam. In het bijzonder zijn eigen initiatief, het keuzevak spoken word. Daar vertelt hij meer over in dit artikel. Zijn werk is regelmatig te vinden op gevels in Rotterdam, en in 2017 en 2018 was hij stadsdichter van de stad. Nieuwsgierig als ik ben begon ik me toch af te vragen hoe het werk van deze HR-docent dan klinkt. Ik vond mijn antwoord tijdens de première van zijn nieuwste show: Landverrader.

De voorstelling begint met een leeg podium, op een paar decorstukken en lichtbakken na, en een nagalmende voice-over waarin Otte zijn twee geliefdes, zijn vrouw en jonge dochter, toespreekt, en vertelt hoe hij delen van hen meeneemt in zijn dag. Vanaf de zestiende rij aanschouw ik hoe Otte onder luid applaus wordt onthaald, de show kan beginnen.

Wat geef je je kind mee?

Deze theatertour gaat gepaard met het uitkomen van Otte’s nieuwe gelijknamige dichtbundel, die hij handig in de uitvoering verwerkt door een aandoenlijk aandenken aan zijn dochter op het podium te halen. Daar gaat het namelijk over: wat geef je je kind mee in een wereld als deze?

Verder is de show gevuld met een hoop odes, aan zijn familie, aan zijn geloof, aan zijn jeugdvrienden, en een persoonlijke favoriet, aan zijn stadje: Rotterdam. Er heerst een goede balans tussen waardering voor het mooie — Otte zegt zelf ‘de dingen die Nederland, Nederland maken’ — en de beangstigende toekomst van ons polariserende land.

Derek heeft het veel over de maatschappij waar we vandaag in leven, hij beschrijft de ervaringen die hij opdeed toen hij zich als witte Nederlander bekeerde tot de islam, zijn jeugd als wit jongetje tussen de kinderen met een migratieachtergrond, en zijn bi-culturele huwelijk.

Met een venijnige humor, het soort dat je achteraf pas doet realiseren dat er toch echt een aanzienlijke kern van waarheid in zit, neemt hij het publiek meer door zijn leven. Hij heeft vaak het gevoel gehad overal net tussen te vallen, en hij besluit met het sentiment dat zijn dochter niet half-Marokkaans en half-Nederlands is, maar allebei helemaal. En dat zij zich niet hoeft te conformeren aan wat de rest van de wereld daarover te zeggen heeft. 

Maatschappijkritiek

Ik moet wel zeggen dat ik iets meer toekomstbeeld had verwacht tussen het sociale commentaar. De voorstelling wordt op zijn website namelijk omschreven met de zin: ‘Als papa van een pasgeboren dochter bezingt hij zijn liefde voor wat dichtbij is en benoemt hij zijn zorgen over wat verder weg ligt. Welke wijze lessen geef je een kind mee als je zelf dagelijks met dingen worstelt?’

Zijn dochter is dan wel de rode draad van het verhaal, maar de maatschappijkritiek heeft de overhand. De conclusie die hij trekt is heel mooi, maar ook zó logisch dat ik me afvraag of het niet té on the nose is. Neemt niet weg dat het sociale commentaar dat er is wél heel erg krachtig is. Misschien moet ik ook niet zo’n zuurpruim zijn, de positieve dingen in de wereld, en ons landje proberen te zien, zoals Otte doet.

Juist een performance waarin het niet twee uur over het vaderschap gaat, maakt het dan wel weer toegankelijk voor een breder publiek! Voor mij als jonge student zonder kinderwens was deze voorstelling net zo vermakelijk als voor een huiselijk vaderfiguur, stel ik me voor. Wel een huiselijk vaderfiguur van een progressief gezin dan, ik twijfel of VVD-stemmende vaders het hier net zo naar hun zin zouden hebben. Ik ben in ieder geval een avond geamuseerd, en met een nieuwe waardering voor onze stad naar buiten gegaan.

Tekst: Féline van der Graaf
Beeld: Demian Janssen

Volg ons op Instagram