Hoe wordt een kunstenaar docent bij informatica? Docent en onderzoeker Sue van Geijn startte ooit zelf als student autonome kunst op de Hogeschool Rotterdam. Nu geeft ze er les aan informaticastudenten. Tussen kunst en informatica zat een weg vol toevalligheden.

‘Ik zakte voor mijn vwo, maar was wél aangenomen op de filmacademie’, vertelt ze over haar eerste stappen in het hoger onderwijs. Die zette ze niet op de Hogeschool Rotterdam, maar op de filmacademie. ‘Ik dacht dat ik sowieso wel kon beginnen daar, maar ik moest nog een extra toelatingsexamen doen. Dat haalde ik en ik kon beginnen, richting geluid. Ik heb mijn P gehaald, vond het een leuke opleiding maar ik zag mezelf niet in de filmwereld, ik vond het langzaam en vrij saai, soms stond je vijftien uur achter elkaar op de set.’

‘Ik kwam uit Amsterdam, en Rotterdam vond ik cool, een beetje rauw.’

Na een tussenjaar als au pair in Madrid deed ze toelating aan de Willem de Kooning, voor de opleiding tot autonoom beeldend kunstenaar. ‘Dat was dé richting voor mij, ik vond het conceptuele interessant en ik hou niet zo van kaders.’

Ze kwam uit Amsterdam: ‘Rotterdam vond ik cool, een beetje rauw. Ik kende niemand en was van negen uur ‘s ochtends tot negen uur ‘s avonds op school, ik deed aan alles mee. Ik was er gewoon altijd, een beetje rommelen, het was een kleine opleiding en we hadden eigen plekjes. Het was één grote speeltuin voor me.’ Ze was ook echt betrokken, zat in de medezeggenschap, de opleidingscommissie, was peer coach en deed het honours programme. 

Na de opleiding ging ze als freelancer aan de slag: ‘Ik werd al snel aangesproken op mijn organisatorische talent. Het ging goed, het was leuk, maar het ging toch knagen en ik ging geleidelijk om me heen kijken. Een vriendin werkte op de hogeschool, bij technische informatica en ik hou wel van techniek, het fascineert me. Ik ben een keer gaan kijken en rolde als freelancer in het lesgeven, projecten begeleiden.’

‘Een vriendin werkte op de hogeschool, bij technische informatica en ik hou wel van techniek, het fascineert me.’

Omdat ze een intellectuele uitdaging zocht was ze ondertussen begonnen met de master filosofie van techniek aan de Universiteit Twente. ‘Dat was keihard werken zoals ik nooit eerder voor een opleiding had gedaan, maar superinteressant. Het eerste jaar heb ik in een keer gehaald, over het tweede jaar deed ik twee jaar; ondertussen had ik ook een contract bij de HR en was ik zwanger.’ Ze studeerde af toen ze 36 weken zwanger was.

‘Door mijn master is het werken bij informatica veel logischer geworden. Ik ben me ook veel meer gaan verdiepen in programmeren en probeer goed te volgen wat de tech-docenten doen. We zijn ook het ethiekprogramma van de opleiding steviger aan het neerzetten, met thema’s als privacy en soevereiniteit.’

‘Ik doe nu twee dagen per week onderzoek naar mens-dierrelaties in de stad. Ik kijk ernaar vanuit “ecocentrisch” perspectief ’

Inmiddels is ze ook onderzoeker op de HR: ‘Op een moment werd ik gevraagd door Anja (Overdiek, red. lector cybersocial design) of ik niet als docent-onderzoeker aan de slag wilde. Dat wilde ik wel. Ik doe nu twee dagen per week onderzoek naar mens-dierrelaties in de stad. Ik kijk ernaar vanuit “ecocentrisch” perspectief en probeer de relaties zichtbaar te maken.’

Terugblikkend ziet ze een loopbaan waarin ze haar interesses volgde en eigenlijk doet ze dat nog steeds: ‘Die vrijheid die je voelt als je 20 bent en alles doet wat op je pad komt mis ik soms, maar ik leer nog steeds heel veel.’

Tekst: Edith van Gameren
Foto’s: Archief Sue van Geijn