Dit wordt een gekke column: de achternamen zijn weggelaten, want die moet jij als lezer raden. Hint: ze hebben allemaal te maken met de Hogeschool Rotterdam.

Een Rotterdamse metselaar en een vroedvrouw zetten lang geleden Pieter op de wereld. Zoonlief kon erg mooi tekenen en koos ervoor om niet in de voetsporen van zijn vader te treden. Hij leerde schilderen van de landschapsschilder Nicolaes Berchem. Het succes liet best lang op zich wachten. Aanvankelijk moest hij zien rond te komen als ‘kaartafzetter’, wat zoveel betekent als dat hij prenten inkleurde. Het werd sappelen, want hij had maar liefst zeven kinderen te onderhouden.

Langzamerhand werd hij bekender, vooral als schilder van soldatentafereeltjes. Daarna ging hij steeds meer het huiselijk leven verbeelden: etende, drinkende en musicerende mensen, doorkijkjes in huizen en steegjes. Mijn lievelingsschilderij: een moeder die haar verveeld wachtende kind ontluist met een kam. Zijn werk ging steeds meer lijken op dat van Johannes Vermeer. Of omgekeerd. Pieter stierf tamelijk bemiddeld.

Edward was de zoon van een Welshe firmant in kousen en breigoed. Hij trad evenmin in de voetsporen van zijn vader, maar opende in Londen een koffiehuis. Edward was daarnaast ook politieagent en koster. In zijn tijd werden de koffiehuizen razend populair als ontmoetingsplek voor het uitwisselen van nieuws en zaken. Zijn koffiehuis werd druk bezocht door kooplieden, kapiteins en reders. Hij richtte zelfs een hoekje in ‘only for captains‘. Hier ontstond een hele nieuwe business. In zijn koffiehuis werden de Britse schepenverzekeringsmarkt, een krant voor maritiem nieuws en een officieel schepenregister geboren. Zijn achternaam werd zodoende een synoniem voor alles wat met goed geregelde scheepvaart te maken had.

Charles was de zoon van een Rotterdamse zeep- en zoutfabrikant en kunstverzamelaarster. Inderdaad, hij trad niet in de voetsporen van zijn vader. Hij kon goed tekenen, ging naar de kunstacademie in Den Haag en kreeg faam als schilder. Hij stond al gauw bekend als ‘een opregte duizendkunstenaar, niet alleen omdat hij kon schilderen, aquarelleren, etsen en graveren, maar ook omdat hij heel veel genres beheerste. Van valkenjachttaferelen, militaire scènes en zeilwedstrijden tot strandscènes met vissers.

Charles werd een graag geziene gast op Paleis het Loo, waar hij regelmatige koning Willem III (bijnaam: Koning Gorilla, vanwege zijn driftbuien, drankzucht en buiten de pot piesen) vergezelde op de jacht. Dankzij zijn gezag op het gebied van kunst, schopte hij het tot bestuurder van de Rotterdamse kunstacademie en Museum Boijmans Van Beuningen. Op latere leeftijd kreeg hij de opdracht om 26 episoden uit de vaderlandse geschiedenis te schilderen. Dat thema bleef zijn hoofdthema tot zijn dood.

En dan hebben we nog Frederik. Geen Rotterdammer, maar geboortig van de Noord-Veluwe. Zijn vader was bestuurder in Nederlands-Indië en je raadt het al… Frederik kon helemaal niet goed tekenen, maar was technisch begaafd. Hij studeerde in Delft en werd een belangrijke specialist voor Rijkswaterstaat. De Waalbrug van Nijmegen, de spoorverbindingen vanuit die stad, de modernisering van het Merwedekanaal: Frederik leverde er een belangrijke bijdrage aan.

Hij woonde bijna heel zijn leven in Rotterdam, waar hij als liberaal politicus wethouder en uiteindelijk ook burgemeester werd. Hij was een steile aristocraat die niet zo goed overweg kon met het snelgroeiende Rotterdamse rode gepeupel. Het is mij niet helemaal duidelijk waarom deze meneer vandaag nog geëerd wordt in zijn stad. Van Charles, Edward en Pieter kan ik me dat beter voorstellen. Nou, raden maar wat deze lieden gemeen hebben. Wie het goede antwoord naar mij mailt, maakt kans op een mooie prijs.