Daarover zijn wethouder Hugo de Jonge van Onderwijs, Jeugd en Gezin en collegevoorzitter Ron Bormans het roerend eens. De twee spraken hierover tijdens een bijeenkomst waarbij een samenwerkingsovereenkomst werd gesloten tussen de gemeente en de hogeschool. De Jonge: ‘Onderwijsinstellingen zijn heel goed in het verklaren waarom de resultaten zijn zoals ze zijn. Namelijk vanwege de moeilijke doelgroepen die we hier hebben. Het wordt tijd om de hand in eigen boezem te steken.’ Bormans onderstreepte dit: ‘Op deze hogeschool kan ik tien opleidingen noemen die het niet goed doen, maar ook tien opleidingen die het wél goed doen. Alleen al daarom kán Rotterdam de verklaring niet zijn. We moeten opletten geen gevangene te worden van de stad. Rotterdam is geen klamme deken.’

Moeilijke weg
Het college van B&W was afgelopen vrijdag te gast bij de hogeschool. Burgemeester en wethouders gingen in gesprek met studenten en hogeschoolmedewerkers over Rotterdam-Zuid, de haven en diversiteit.

Profielen schoof aan bij de tafel diversiteit waar vier studenten vertelden over de, soms moeilijke, weg die ze hadden moeten afleggen om te worden wie ze nu zijn: succesvolle studenten aan de Hogeschool Rotterdam. Alhoewel diversiteit veel breder is dan autochtoon-allochtoon – sociaal-economische status, de vooropleiding van de ouders en de woonsituatie (bij ouders of op kamers) zijn net zo goed factoren die studiesucces beïnvloeden – ging het vandaag toch om die eerste variant. De studenten aan tafel vertegenwoordigden de zogenaamde doelgroepmentoraten Antuba, Amani en Lale, waarin studenten andere studenten met dezelfde achtergrond begeleiden en coachen.

Zwempartij van acht maanden
Ron Bormans benadrukte in zijn nieuwjaarstoespraak van 10 januari jl. dat er misschien wat teveel aandacht is voor de zorglaag rondom het onderwijs, waar de mentoraten deel van uitmaken. ‘De zorg moet terug naar de klas. De docent moet zien dat Mohamed of Emma al voor de derde keer niet aanwezig was en de student daarop aanspreken.’ Hetzelfde geldt voor begeleiden naar een stage- of afstudeerplaats. De van Aruba afkomstige Andrew, vierdejaars autotechniek, had moeite met het vinden van een afstudeerplaats. ‘Pas na acht maanden hard zoeken heb ik een afstudeerbedrijf gevonden’, vertelde hij. ‘Ondanks de crisis duurde het bij klasgenoten minder lang. Ik liep daardoor een flinke studieachterstand op.’

‘Dat bedoel ik dus’, reageerde Bormans. ‘Dat is onacceptabel lang. Natuurlijk kan een opleiding van een student verwachten dat hij of zij zich inspant om een stage- of afstudeerplaats te vinden. Maar het is niet de bedoeling dat dit uitmondt in een zwempartij van acht maanden. Dan moet de docent veel eerder ingrijpen. Het is de verantwoordelijkheid van de school, van ons dus, dat die stage- of afstudeerplaats er komt.’

Gebruik netwerken van gemeente
‘En ook wij kunnen daar meer aan doen’, reageerde wethouder Korrie Louwes van Arbeidsmarkt, Hoger Onderwijs, Innovatie en Participatie. ‘Het is ook in het belang van de gemeente dat studenten een goede stage- of afstudeerplaats vinden omdat dat een springplank kan zijn naar een vaste baan. Rotterdam heeft hoger opgeleide jongeren nog steeds hard nodig. Wij moeten er meer aan doen om onze netwerken − en dat zijn er heel wat – te gebruiken om studenten en bedrijven met elkaar in contact te brengen. Daar hebben we tot nu toe te weinig aan gedaan.’ En precies om die reden sloten gemeente en hogeschool vandaag een convenant om de al langer bestaande samenwerking te formaliseren met als doel “elkaars kennis en netwerken efficiënt en effectief in te zetten en te gebruiken”.

Home away from home
Meer verantwoordelijkheid naar de docent betekent niet dat de mentoraten overbodig zijn geworden. Gelukkig maar, want de vier aanwezige studenten benadrukten dat ze het zonder de mentoraten, zonder een home away from home, niet hadden gered. Tweedejaars fysiotherapie Frensis vertelde dat hij de overgang van Curaçao naar Nederland heel moeilijk had gevonden. ‘Hier woonde ik op een kamer, terwijl ik op Curaçao een druk familieleven gewend was. Mijn Nederlands was niet vloeiend en ik vond geen aansluiting in de klas waar ik de enige donkere jongen was. Ik voelde me eenzaam.’ De Arubaanse Andrew herkent dat en vult aan: ‘Thuis werd het meeste voor me gedaan, maar hier moest ik alles zelf gaan doen. Ook eten maken en kleding wassen. Dat vond ik echt moeilijk. Ik wist niet eens wat voor wasmiddel ik moest gebruiken.’

Een paar maanden terug naar z’n ouders op Curaçao gaf Frensis voldoende kracht om het nog eens te proberen en nu met succes. ‘Het gaat goed met mij. Ik heb m’n draai gevonden. Maar zonder de hulp, steun en het begrip van andere Antilliaanse studenten in (mentoraat) Antuba had ik het zeker niet gered.’

Aboutaleb
In zijn slotwoord nam burgemeester Aboutaleb de gelegenheid te baat om Bormans te complimenteren met zijn beleidsplannen. ‘In het afgelopen decennium was het hoger onderwijs in Rotterdam voornamelijk gericht op groei. Zowel van studentenaantallen als van gebouwen. Ik ben daar behoorlijk ontevreden over geweest. U brengt de focus terug waar die hoort: bij de kwaliteit van het onderwijs en bij de student. Ik hoop dat u in staat zult zijn deze focus vast te houden.’

Dorine van Namen
Foto: Richard van der Klaauw