Terugkomen van vakantie stelt je soms in staat om je eigen dagelijkse werkelijkheid met nieuwe ogen te bekijken. Je eigen burgerlijke leventje blijkt ineens nog vreemdere elementen te bevatten dan het vakantieland waar je net vandaan komt.

Ik zal nu even niets zeggen over onze eigen hogeschool, want daar heb ik de rest van het jaar nog voor. Nu wil ik even aandacht voor de weg ernaartoe. Iedere dag fiets ik over het fietspad op de Coolsingel naar mijn werk op Museumpark. Dat is 700 meter lang genieten van een dwarsdoorsnede van de Rotterdamse bevolking. Maar dan wel een dwarsdoorsnede die van alle kanten tegen me aan probeert te botsen. In de spits is het een chaotische, levensgevaarlijke bedoening.

Je ziet tieners die op fatbikes voorbijrazen met hun ogen gefixeerd op hun smartphone. Scooters die met 40 kilometer per uur tussen de fietsers door zigzaggen. Vijftigplussers die met een verbeten focus op hun gezicht in een rechte lijn hun e-bike door de menigte heen snijden. Er zijn zebrapaden en haaientanden, maar er is geen fietser die daarvoor stopt. En dan de overstekers: vaak genoeg lopen die achteloos het fietspad op, alsof daar geen lichamen met een bepaalde massa en snelheid langs razen. Soms kijken ze wel uit, maar slechts naar één kant en dan ziet het er alleen maar nóg gekker uit.

Dit fietspad geeft denk ik een aardig beeld van wat onze samenleving geworden is. Mensen bewegen zich op vrij hoge snelheid door de publieke ruimte heen, terwijl ze met hun gedachten ergens anders zijn. We zitten dicht op elkaar, maar er is weinig interesse. Er is focus, maar die is gericht op het zo snel mogelijk ergens anders heen gaan. Stilstaan is een zonde.

Deze week startte de nieuwe minor Ecorechtvaardigheid waarin we leerden over het idee van actieve hoop van ecofilosoof Joanna Macy. Zij legt uit hoe we in een tijd leven waarin de wereld zoals we die kenden uiteen aan het vallen is, maar dat we tegelijkertijd doen alsof alles business as usual is. Die tegenstrijdigheid is ook op het fietspad op de Coolsingel te zien. De vraag is nu (zeker voor toekomstmakers): welke andere beweging is nog mogelijk?