Nu zijn er nog ‘humans in the loop’, zei een AI-expert in een podcast over de toekomst van de mensheid die ik onlangs hoorde. Het klonk zo logisch, zo clean: AI is straks veel intelligenter dan mensen, dus dan kunnen die uit de ‘loop’. Zodat die ‘loop’ veel vlotter gaat. Efficiënter. Mensen zijn dan niet meer nodig om dat proces zich te laten voltrekken.

Het zal niet de eerste keer zijn in de geschiedenis dat waanzin zich voordoet als redelijkheid. De waanzin die zit in een terloops uitgesproken zin, alsof het volstrekt vanzelfsprekend is dat mensen straks overbodig zijn. Het blijft meestal onduidelijk over welk proces we het nu hebben. En voor wie wordt het dan eigenlijk precies beter? Dat soort concrete wissewasjes lijken onbelangrijk te zijn. Waar het om gaat is dat de menselijkheid zo snel mogelijk uitgeschakeld moet en zal worden. We kunnen bijna niet wachten tot het zover is.

Mensen zijn ook maar lastig met hun tragedie en hun komedie. Met hun misplaatste emoties en hun fysieke en mentale eindigheid. De menselijke geschiedenis is een aaneenschakeling van verkeerde keuzes en verdriet. Ik begrijp de wens om de mens een heel lange kerstvakantie te geven ergens wel, zodat er eindelijk orde op zaken gesteld kan worden. Dan komt er eindelijk ruimte voor de duurzame oplossingen waar we al zo lang naar snakken.

Maar nu zijn er dus nog ‘humans in the loop’ en hebben we het nog even met onszelf te doen. De kerstvakantie is na twee weken gewoon weer voorbij. Het menselijke drama met al zijn schoonheid en lelijkheid is nog niet voorbij. Sta in die twee weken eens stil bij wat het voor jou betekent om mens te zijn. Kijk elkaar nog eens goed aan en vraag je af of het echt zo erg is als ‘humans’ nog even ‘in the loop’ blijven.

Volg ons op Instagram