Ik had me de vakantie toch iets anders voorgesteld toen ik zwetend wakker werd in het zuiden van Frankrijk. Geen wijn en kaas, maar honing en zakdoeken.  

Natuurlijk was ìk het die met koorts op bed lag. Mijn kostbare twee weken vakantie zijn voor meer dan de helft in beslag genomen en dan nog niet eens in de prettige eigen omgeving, maar in het muggenparadijs de Dordogne.

Gelukkig kon ik er uit de kraan drinken (niet dus) en was ik afhankelijk van het reisgezelschap. Afijn, ik stop met zeuren, dat heb ik al genoeg gedaan. Het interessante aan deze ‘vrijetijdsziekte’ is hoe ik met deze ellendige verveling ben omgegaan. De eerste dagen is het als een dier overleven, de latere dagen slaat de verveling toe, en komt het hoofd op gang. 

Ik ben een alles-gaat-fout-en-mis-denker en zeker als ik alleen en ziek ben worden deze gevoelens van een existentiële crisis erger. Dan te bedenken wat voor misselijkmakende, los van de komkommertijdkoppen, nieuwsberichten er zijn geweest, is het soms moeilijk relativeren in een kleine kamer waar de muren op me af komen.

Ook van die vermoeiende piekergedachten passeren dan de revue. Heb ik wel een goede keuze gemaakt om door te studeren? Ben ik niet te oud? En die studieschuld dan? Kan ik het niveau van een master wel aan?  Ik had gelukkig afleiding in de vorm van mijn telefoon. Hoe deden mensen dit zonder internet? (Ik schaam me het meest voor deze gedachte). 

Ik heb een paar dingen geleerd van deze uitzonderlijke vakantie. Namelijk, dingen gaan eigenlijk nooit zoals je verwacht en hoopt. Zelfmedelijden is heerlijk, maar dodelijk. Sluit een annuleringsverzekering af. De sleutel tot blijdschap is acceptatie. Oh en de laatste: geloof niet je gedachten, zeker niet als je je slecht voelt. Mijn biologiedocent op de vrije school zei eens: ‘Als je gelooft dat alles wat je denkt waar is, dan ben je verkeerd bezig’. En daarmee ga ik het nieuwe collegejaar in.  

Volg ons op Instagram