Verhuizen in Parijs is geen pretje, maar na weken zoeken, mailen, bezichtigen (en vooral: afwijzingen incasseren), is het gelukt. Ik ben verhuisd, naar een plek waar ik langer kan blijven.

Mijn tijdelijke woning was een appartement in Montmartre. Hier woonde ik vorig jaar tijdens mijn studie al, dus de buurt voelde vertrouwd: zelfde bakker, zelfde supermarkt. Maar nu woon ik in het 11e arrondissement, in de wijk Bastille.

De studio is klein, maar fijn. Hij ligt op de begane grond in een rustig privé-straatje vol planten. Tussen de stenen muren van Parijs voelt dit plekje bijna als een geheim hofje. Iedereen groet elkaar hier. Ik heb al een paar buren leren kennen, ik ben toegevoegd aan de WhatsAppgroep en in juni is er zelfs een bewonersfeest. Het is net een dorpje midden in de stad.

Bastille zelf is levendig, gezellig en veel minder toeristisch dan Montmartre. Wel nog steeds druk, maar dan met locals. Binnen tien minuten wandel ik de wijk Le Marais in – altijd een goed idee. Er zitten talloze cafés en restaurants om de hoek, en toch is het bij mij thuis muisstil. Echt het beste van twee werelden.

Toch was het niet allemaal perfect. De studio had wat sporen van een vorige bewoner met iets minder hoge hygiënestandaarden: schimmel in de koelkast, een lekkende wasmachine. Gelukkig is de eigenaar bereid om dingen te vervangen, en met een nieuwe kast en wat slimme opbergoplossingen begint het al echt als ‘mijn’ plek te voelen.

Het voelt goed om te kunnen settelen. Geen ‘even tijdelijk hier’, maar ergens écht wonen. En dat is misschien wel net zo belangrijk als werk en vrienden. Een plek hebben waar je je thuis voelt.

Volg ons op Instagram