Oké, fun fact: voordat ik aan een nieuw blog begin, lees ik altijd even de vorige terug, puur omdat ik nooit meer weet wat ik toen precies heb geschreven. Ik weet niet eens meer wat ik voor ontbijt heb gehad, laat staan wat ik een maand geleden allemaal heb gedaan.

Maar goed, terwijl ik mijn laatste blog terug las moest ik echt even lachen. Ik schreef daar namelijk dat ik in week drie van mijn afstudeerstage zat en het gevoel had dat ik al achterliep en lichtelijk in paniek was. Laat me je vertellen: ik zit inmiddels in week negen en dat gevoel is absoluut niet minder geworden. Sterker nog, het is alleen maar erger geworden.

Zo erg zelfs dat mijn hoofd er even mee stopte (herkennen jullie dat?). Mijn ideeënmachine. Ik had gewoon niks meer. Helemaal vastgelopen. En dat is precies mijn grootste nachtmerrie geweest toen ik aan deze opleiding begon: wat als ik ineens geen ideeën meer heb? Wat dan? Nou, dat dus. Ik loop nu bijna twee weken achter op mijn project. Het is nog wel in te halen, maar de stress van de afgelopen anderhalve week was niet niks.

Door de druk die ik mezelf oplegde om met een goed idee te komen, kwam er juist helemaal niks meer uit. Ik heb geprobeerd inspiratie te vinden in alles om me heen, maar mijn hoofd bleef gewoon leeg. En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik ook als feedback dat mijn project ‘makkelijk’ zou zijn. Na vier dagen hyperventilatie kwam ik een beetje tot rust en besefte ik dat ik het daar eigenlijk totaal niet mee eens ben.

Mijn project draait om een heel voor de hand liggend probleem: het meenemen van spullen. In essentie simpel, ja. Er hoeven geen gekke berekeningen of ingewikkelde onderzoeken worden gedaan. Maar wat het juist lastig maakt, is dat je bij “meenemen” meteen denkt aan oplossingen die al bestaan: een tas, een koffer, noem maar op. En precies dat is waar ik dus niet uit moet komen. Hoe los je een simpel probleem op met iets dat nog niet bestaat of in ieder geval niet voor de hand ligt? De opties en mogelijkheden zijn eindeloos en dat maakt het kiezen alleen maar moeilijker.

Maar goed, ik heb inmiddels weer wat hoop. Het gaat zeker niet makkelijk worden, maar ik heb er vertrouwen in dat ik het binnen mijn laatste zeven weken ga redden. Duim voor me!

Volg ons op Instagram