Onlangs ging ik met mijn collega Rinus en een groep van twintig studenten naar Oslo. Was het leuk? Was het educatief? Was er sprake van interculturele communicatie? Spoiler: ja, ja en ja.

Ik begrijp heus wel dat studenten niet allemaal meegaan op studiereis naar het buitenland. Dat ze liever meedoen met het thuisblijfprogramma. Want: te weinig geld. Want: liever op eigen gelegenheid en met volledige vrijheid naar het buitenland. Want: wellicht eng of onveilig om met relatief onbekende studiegenoten op reis te gaan.

En toch hebben studiereizen een absolute meerwaarde. Juist het gezamenlijk optrekken met studiegenoten in een onbekende omgeving schept een band. Je krijgt nieuwe perspectieven, maakt nieuwe (internationale) vrienden en je stapt uit je comfortzone, waar het leren begint.

Onze studenten waren zeer onder de indruk van de presentaties van de Noorse studenten, die inderdaad jaloersmakend creatief en professioneel waren. Net als de presentaties van Noorse bedrijven over bewustwording van mentale gezondheid bij stoere ijshockeyers, of de indrukwekkende, internationale loopbaan van een Noorse creative die uiteindelijk bij Tom Wood terecht kwam. Onverwachts gingen we op bedrijfsbezoek bij een architectenbureau; weinig studiegerelateerd, toch heel inspirerend.

En wellicht het leukste van een studiereis was om te zien hoe studenten er zelfstandig op uit trokken, helemaal los gingen tijdens een pubquiz, zich schor schreeuwden in een karaokebar, hoe er internationaal geflirt werd. Hoe ze genoten van de gezelligheid van een kerstmarkt, hun uitdrukking van walging toen ze de lokale bruine kaas proefden, óók genoten van lokale specialiteiten. Hoe ze na een saunabezoek in een ijskoud fjord sprongen en hoe studenten zich verbaasden over interculturele verschillen. Hoe studenten dapper (en erg vroeg) op trollenjacht gingen, over een glibberig bospad, door de stromende regen. Hoe studenten een professionele rondleiding gaven door het Nasjonalmuseet, met uitgebreide toelichtingen bij een schilderij van Munch, onder andere. Hoeveel meer diepgang hun persoonlijkheid kreeg.

Maar bovenal: mooi om te zien welke levenslange herinneringen er ontstonden. Hoe de onderlinge band versterkt werd. Een band die voelbaar was toen we weer terugkeerden in het mondaine, toen de alledaagse lessen weer begonnen. De onderlinge grappen, het napraten, de bedekte toespelingen op wat er allemaal gebeurd was. Maar: what happens in Oslo, stays in Oslo.

Volg ons op Instagram