Demian op zoek naar groepsgevoel #1: Solo aan de rand van de dansvloer
17 October 2025
Een paar weken terug was de jaaropening van de Hogeschool Rotterdam. Er was een dansvloer, dj, photo-booth en een open bar. Een feestelijke en inspirerende aangelegenheid voor de hele hogeschoolgemeenschap, waar ik in mijn tien jaar dienst nog nooit heen ben geweest.
Tot ik mij dit jaar wel degelijk met een wijntje in de hand aan de dansvloer vond. Een lege dansvloer, want ik was te laat en kon de zaal niet meer in waar het programma al begonnen was. De dj klooide wat met zijn apparatuur, het personeel bekleedde de borrelplankjes en ik zat als onzichtbaar, achter de schermen en aan de rand van de dansvloer: het universum is in balans.
Na een minuut of twintig (ik ben een geduldig man) druppelde de zaal leeg en de dansvloer vol. Een groepje collega’s droeg matchende Hawaii-shirts en rende zo snel als ze konden naar de photo-booth om hun (vermoed ik) jaarlijkse groepsfoto te maken, een stuk of vier collega’s stonden met neon-blinkende koptelefoons in de silent disco. Frivoliteit alom.
Veel van hen ken ik van gezicht; als beeldredacteur bij Profielen ben ik regelmatig met de portrettering van onze hogeschoolgemeenschap bezig. Maar waar mijn collega’s er regelmatig op uit gaan voor interviews, evenementen en algemene nieuwsgaring, hoef ik voor mijn werk nauwelijks de deur uit en blijf, zogezegd, achter de schermen.
Al zo lang als ik mij kan herinneren ga ik daar goed op. Ik speelde als kind liever naast het schoolplein in plaats van erop en tussen de lessen door zat ik liever in het cv-hok dan in de wandelgang. Er zijn verschillende incidenten op te rakelen waar groepen van bezorgde ouders en leraren de wijk introkken, terwijl ik al die tijd gewoon in de berging was. Dan zoek je toch ook gewoon niet goed? Het zal de paniek geweest zijn.
Grote groepen, collectivisme, saamhorigheid zijn niks voor mij en ik heb daar niks te zoeken. Ik heb er zelfs altijd behoorlijk tegen geageerd. Dat ik bij de jaaropening alleen aan de rand van een lege dansvloer terechtkom en naar huis ga zodra de dansvloer opvult kan dus geen toeval zijn. Het universum is immers in balans, toch? Of hebben we hier te maken met een catch-22 die al drie decennia on-uitgedaagd voortraast? Ik doe niet mee omdat ik niemand ken en ik ken niemand omdat ik niet meedoe. Als het ‘niets voor mij’ is, waarom voelt het dan toch een beetje als verliezen? En als ik dan verlies, wie winnen er dan? De collega’s in de photo-booth? Waarschijnlijk.
Op deze vragen en meer hoop ik in de komende maanden antwoorden te vinden. In de aanloop naar het eindejaarsfeest van Hogeschool Rotterdam ga ik opzoek naar zoveel wij-gevoel als ik aankan. In deze serie ga ik mijn aannames en overtuigingen onderzoeken en uitvinden of groepsgevoel en sense of belonging gewoon niet voor mij zijn weggelegd, of dat het harnas der onverschilligheid misschien een keer in de kast kan blijven hangen.
Wish me luck.
Tekst en beeld: Demian Janssen
Good luck Demian. Ik ben benieuwd :).
Demian, ik ze dat je blog al een week oud is, toch wil ik nog even reageren. Ten eerste ben je mooi in de kwetsbaarheid die je hier durft te uiten. Ten tweede ben ik ook nooit echt een uitgaansmens geweest. Toch zie ik mijzelf inmiddels als danser. Er zijn zoveel mogelijkheden om dans te ontdekken los van (grote) groepen, los van alcoholgebruik, los van boem-boem-boem muziek en los van stroboscooplicht. Ik heb mijn dansliefde ontdekt bij een cursus dansimprovisatie van de SKVR. Je ontdekt en verkent daarin, in een dansstudio binnen een groep van max 15 mensen, verschillende manieren om jouw eigen danstaal te ontdekken en uit te breiden met nieuwe inspiratie – dus geen pasjes en choreo’s leren maar gewoon vrij zijn binnen de instructies. Sinds ik dat ontdekt heb, kan ik ook uitgaan. Ik ga dan helemaal op in het dansen, zozeer, dat het groepsgevoel daarbij eigenlijk wegvalt. Ik ben daar voor mijzelf. En ik doe wat ik leuk vind. En de rest ken me verdomme aan me magere reet hoesten!
Succes Demian! Ik geef je graag deze leestip: het boek ‘Ik moet nog even kijken of ik kan’ van Liesbeth Smit.
“Regel nummer één van de introvertenclub: er bestaat geen introvertenclub. Godzijdank.”