Als je studeert en je hebt ook een of meerdere kinderen, dan moet je extra ballen in de lucht houden. Dat weet Fabian Hofland uit ervaring en daarom staat hij nu op dinsdagavond zelf voor de klas op de Hogeschool Rotterdam als docent van het keuzevak Studeren met kinderen. ‘Ik geef les maar we leren ook van elkaar.’

De derdejaars van de deeltijdopleiding leraar Engels is gevraagd om het vak te geven voor de afdeling Studentenwelzijn. ‘Ik was al betrokken bij Goede Start, een initiatief voor eerstegeneratiestudenten – dat ben ik zelf ook – en ik was peercoach. Omdat ik zelf ook een gezin heb en dus ervaringsdeskundige ben, vroeg studentenwelzijnsadviseur Jimera Koorndijk mij voor dit vak.’

‘Ooit op de mavo wilde ik al docent Engels worden’

Twee kinderen heeft-ie zelf, en hij is gelukkig getrouwd met een vrouw die er helemaal achter staat dat hij na zijn veertigste ging studeren. ‘Ik werkte in een platenzaak, maar in coronatijd explodeerde onze webshop en werd het werk heel anders. Ik kreeg het minder goed naar mijn zin. Ooit op de mavo wilde ik al docent Engels worden; mijn hele familie is anglofiel en als tienjarige keek ik BBC-series. Maar destijds leek de route naar het hbo me zo ingewikkeld, en eerlijk gezegd denk ik dat ik het toen ook niet gered zou hebben.’

In plaats daarvan ging hij naar de meao en later nog naar het grafisch lyceum, maar vervolgens zag hij een baan bij de Free Record Shop en rolde hij het platenvak in. Hij woonde ook nog een tijd in Londen.

‘Ik dacht: als ik eenmaal binnen ben en ik doe mijn stinkende best, dan red ik het wel’

Zijn carrièreswitch kwam ‘misschien ook een beetje uit een midlife crisis’, lacht hij, maar in elk geval kwam er een moment waarop hij iets anders wilde doen, en liefst iets met betekenis. Hij ging voor zijn oude droom: docent Engels worden. De toelatingstoets was het meest spannend, vertelt hij, hij had geen idee of hij hbo echt aan zou kunnen. ‘Maar ik dacht wel: als ik eenmaal binnen ben en ik doe mijn stinkende best, dan red ik het wel’. En dat blijkt, want hij loopt tot nu toe keurig op schema.

Het scheelt een hoop, vertelt hij, dat hij samen met zijn vrouw de taken kan verdelen. Er zijn ook studenten met kinderen die er alleen voor staan als ouder. Voor hen is het keuzevak extra handig. ‘Je krijgt allerlei handvatten’, zegt hij. ‘Bijvoorbeeld over de tools die je zelf al hebt, zoals veerkracht, je netwerk, hoe je je schroom overwint om hulp te vragen. Maar ook over de rechten en plichten die je hebt: we zijn als volwassen studenten en ouders geneigd te denken dat we het allemaal zelf moeten doen, maar de school heeft ook plichten naar ons toe.’

‘Je wilt niet jarenlang steeds “nee” zegen tegen je kinderen, dus plan ook vrije tijd in.’

Studentenwelzijnsadviseur Jimera Koorndijk geeft in de cursus een gastles over planning. Hofland deelt ook zijn eigen tips en trucs. ‘Voor mij werkt het bijvoorbeeld goed om huiswerk dat ik makkelijk vind te combineren met iets dat ik lastig vind. Dat geeft een goed gevoel: dat “zware” heb je af en dat makkelijke ging lekker snel. Dat gaat dus ook over “wanneer doe ik wat”, niet alleen over hoeveel tijd een opdracht kost.’ Daarin speelt het gezin natuurlijk een belangrijke rol: ‘Je wilt niet jarenlang steeds “nee” zegen tegen je kinderen, dus plan ook vrije tijd in.’

Hofland wordt– net als zijn eigen vmbo-leerlingen – iets pragmatischer in huiswerk. ‘Bepaalde vakken moet ik echt bijhouden weet ik nu, maar andere kan ik wel een keertje overslaan. En soms doe ik een boek ook weleens dicht en denk ik “nope”, omdat ik er dan mijn hoofd niet bij kan houden. Je moet je ook niet blindstaren op je planning.’

‘Veel studerende ouders zijn gewend hun eigen boontjes te doppen ‘

Het geven van het vak vindt hij een enorm leuke aanvulling op zijn ontwikkeling als leraar. ‘Ik heb tot nu toe alleen op vmbo lesgegeven en dat is het echt wel voor mij. Dit is heel anders, er is veel meer gelijkheid. Ik sta voor de klas, maar studenten wisselen ook tips uit en leren van elkaar.’

Hij vindt het mooi dat dit aanbod er is, naast het keuzevak zijn er de peercoaches, workshops, welzijnsadviseurs, fondsen waar je een beroep op kon doen. Eerlijk gezegd wist ik dit zelf ook allemaal niet; veel studerende ouders zijn gewend hun eigen boontjes te doppen en gaan ook niet echt op zoek.’

Tekst en foto: Edith van Gameren