Activistische studenten: ook in Rotterdam bestaan ze. Bijvoorbeeld in studentenvakbond STUUR, bij de socialistische jongeren van ROOD, in feministische bewegingen en Palestina-comitees. Een paar van die clubs organiseerden afgelopen week een avond voor hun achterban. Profielen-stagiair Goossen Bon – ook betrokken bij de organisatie – schreef onderstaande impressie.

De deuren van de Gaffel, een buurthuis in Rotterdam-West openen rond 19.00. De enige studentenvakbond van Rotterdam – STUUR – organiseert de avond vol live muziek, bier en eerstejaars van de Erasmus Universiteit en de Hogeschool Rotterdam, samen met de protestbeweging SaveWdKA, het decolonial feminist collective, HR students for Palestine en de jonge socialisten van ROOD.

Uw schrijver van dienst – tevens organisator vanuit SaveWdKA – krijgt even wat zenuwen: er zijn alleen nog maar organisatoren op komen dagen. De spanning duurt gelukkig maar een uur; rond 20.00 staat de locatie vol studenten. Een hoofdelijke telling levert rond de 120 studenten op. En dat terwijl het openbaar vervoer een 24-uurstaking heeft, het druilerige Nederlandse weer de kop opsteekt en dit ons eerste evenement is.

We trappen af met speeches van het ‘decolonial feminist collective’ en STUUR. Zij introduceren zich, ook in de hoop nieuwe leden te werven. (Uw schrijver van dienst heeft zijn oor te luister gelegd en kan u met blijdschap vertellen dat dit is gelukt.)

In de achtergrond van de speeches bereidt de band Macun zich voor op hun set. Zichtbaar gespannen maar strijdbaar trappen ze de avond muzikaal af. De studenten staan er vrolijk bij, licht bewegend met hun hoofd. Elk nummer wordt met luid gejuich geëindigd, waarna de hoofden van de studenten zich steeds uitbundiger van boven naar beneden bewegen. Uiteindelijk staat de zanger/bassist met ontbloot bovenlijf, het zweet op zijn voorhoofd zich uit de naad te gitaren en te zingen.

Oef, even een pauze dan. Roken, meer bier halen. Het bier, wat door ROOD is geregeld, kost 1,50. Daar word je toch spontaan socialist van? Achterin de zaal staan de tafels met stickers, registratiemogelijkheden en posters van de verschillende organisaties. In de ruimte ernaast staan een paar banken en de bar. Maar tijdens de pauze staan de meeste mensen buiten met een peuk of een blowtje.

‘Iedereen weer naar binnen!’

HR students for Palestine en SaveWdKA zijn de volgende organisaties om te spreken op het podium. Vervolgens kan Beige beginnen. Een band met een Zuid-Afrikaanse zanger-bassist, een Roemeense gitarist en een Portugese drummer.

Het publiek is behoorlijk warmgedraaid en al lekker in de olie. Beige speelt de pannen van het dak, maar kan helaas hun laatste en beste nummers niet meer afmaken. De buren in de wijk hebben geklaagd en gedreigd de politie te bellen. Hierop besluit ROOD, de huurder van de Gaffel, de boel af blazen. Begrijpelijk, want ROOD loopt het risico er niet meer te mogen huisvesten.

Het betekent een enigszins onverwacht einde voor tienen. Vrijwel iedereen blijft hangen, waarop uw schrijver van dienst een rondje maakt, buiten, om iedereen vriendelijk weg te sturen – en uiteraard even een praatje te maken. Vrijwel bij elk praatje komt de vraag wanneer het volgende evenement is. Een groter compliment bestaat niet. En zo blijkt maar weer, de behoefte om als studenten samen te komen is er, en die is groot.

Tekst: Goossen Bon
Foto’s: Sohaina Sarfaraz, Julian Flikweert, Raaf Blanker

Volg ons op Instagram