Als antropoloog ben ik altijd bijzonder geïnteresseerd in het rafelige, het scharrige, het lastige. Een bekend verschijnsel dat bijzonder in de belangstelling staat van ons antropologenvolkje, is de rite de passage, de overgangsperiode van de ene naar de andere maatschappelijke positie.
Dat kan van alles zijn, zoals de zwangerschapsperiode waarna iemand moeder wordt, of het ontgroeningsritueel van studentencorpsen, waarin ‘feuten’ (van foetus, nog niet eens een baby) allerlei ontberingen moeten doorstaan om later volwaardig corpslid te zijn, of het ‘rumspringa’ (rondrennen) bij de Amish, dat we zelfs op TLC kunnen volgen als real life soapserie.
Kenmerkend voor de rite de passage is de liminal space, de periode waarin je noch tot de ene, noch tot de andere groep behoort en dat mede daarom risicovol is; ‘betwixt and between’ noemden de oude theoretici dat. Wat mij betreft staat die theorie nog fier overeind want zowel de zwangere als de feut en de rumspringer lopen extra risico door hun liminele positie; de zwangere als openbaar bezit waarbij vreemden soms zomaar aan de bolle buik voelen plus het taboe op steeds wisselende voedingsstoffen (maar altijd alcohol). Dan de feut die onderkoeld, slaapgedepriveerd en altijd met te veel alcohol wordt geconfronteerd. Ook de rumspringers weten soms geen maat te houden met seks, roken en alcohol. Niet zo gek als je er vóór de liminal space weinig of niets mee te maken had.
En och, wat toevallig en grappig: ook ik zit in een liminal space. Deze space kenmerkt zich door hitte. Ik had me daar altijd iets anders bij voorgesteld, ik dacht gewoon een beetje warm en dan classy met zo’n waaiertje wapperen. Maar dat is dus niet zo; het is of je van het ene moment op het andere met drie wollen truien aan in de heetste sauna geduwd wordt, of midden op de dag in Death Valley in je bikini uit een auto wordt gegooid.
Maar het toppunt van deze liminele periode is de brainfog; het midden in een zin vergeten wat je eigenlijk aan het zeggen bent, een kamer binnenlopen en bij god niet meer weten wat je daar komt doen, doelloos in de koelkast staren, soep opzetten en opeens denken: Wat ruikt het hier lekker? OH JA! DE SOEP! Alcohol? Dat is knalrood hoofd plús brainfog.
Ik word gestalkt door de Alzheimerstichting omdat ik een ‘Ben ik dement-testje’ heb gedaan, want zo vergeetachtig ben ik nog nooit geweest. Mijn gewrichten kraken en protesteren als ik lang zit, terwijl ik wel gewoon mijn rondjes hard kan lopen. RAAR! Je mag me ook gerust ‘Karen’ noemen zo nu en dan, want OH! wat kan ik uit het niets bitchen.
Maar gelukkig heb ik nu pleisters van de dokter gekregen die me een beetje door deze liminal space heen helpen. Pleisters met ingebouwde hormonen die ik twee keer per week rond mijn derriere mag plakken. Dus direct twee alarmen in mijn telefoon gezet. Want: OH JA! DE PLEISTERS!
Inmiddels begin ik af te koelen, mijn brein weer terug te vinden en voel ik me weer wat soepeler. Ik hoop wel dat ik gecontroleerd nog iets van het ‘Karen’ gehalte mag houden, want dat kwam me af en toe best goed uit.
Als antropoloog vind ik dus die hele overgang geen zak aan. Ja, als maatschappelijk verschijnsel: superinteressant! Maar ik ben heel blij dat ik dat roodhoofdige, gejaagde, sacherijnige, verwarde mens met pluishaar achter me laat en me door deze liminal space heen kan pleisteren.
Rite de passage? Ammehoela!
Laat een reactie achter
Spelregels
De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.
Lees hier alle details over onze spelregels.
Back to Top