Ik loop door Barcelona. Acht dagen lang zon, paella en jamón. Het ruikt naar warme stenen en stof. Dan valt mijn oog op een groene tas in de etalage.

Quiero una bolsa verde is de enige zin die ik heb onthouden van Spaanse les tijdens m’n studie commerciële economie. Een jaar lang, twee uur in de week en alleen dit zinnetje uit het bruine werkboek bleef over. Decennia had ik sowieso niets aan die zin. Tot groene tassen een comeback maakten en ik ‘m in elke winkel op Passeig de Gràcia zou kunnen gebruiken. Dacht ik.

Laatst zei ik de zin toch maar weer eens tegen m’n Spaanse collega. Zonder botox zou ze hebben gefronst. ‘Wat?!’ Het verbaasde me dat ik het moest toelichten. ‘Ik wil graag een groene handtas. ‘O, je bedoelt un bolso. Lieverd, een handtas is mannelijk. Una bolsa is zo’n plastic tasje van de supermarkt.’

Aan mijn inzet heeft het niet gelegen. Mijn docente is ervan overtuigd dat ik één van haar beste studenten ben geweest. Jaren terug kwam ze de docentenkamer binnen. Toen ze een praatje maakte met een collega die wel Spaans spreekt, verstond ik net als Joey uit Friends slechts ‘Aaaah sí …Fiene flop fliep, para flienga?’ M’n collega probeerde me nog te redden: ‘Ze zegt iets heel aardigs over je’. Ik staarde terug. Geen flauw idee wat er was gezegd. Ik wilde zeggen dat ik niet geluisterd had, maar was bang dat ze het in het Spaans zou gaan herhalen. Ik bekende en zag de schok op haar gezicht. In vijf minuten was ik totaal door de mand gevallen.

Ik weet wel waar de verwarring is ontstaan. Ik ben dol op stampen. Woordjes stampen. Zinnen stampen. Dat kan ik wel. Een potje memory tussen mij en m’n zus is altijd een hevige strijd. De rest van de familie maakt geen schijn van kans. Nuttig als je mee wil doen met het boodschappenspel van Omroep MAX, maar je beheerst er nog geen taal mee. Dat is het rookgordijn dat ik in de Spaanse lessen heb opgehangen.

Je kunt een taal blijkbaar perfect leren voor een toets, maar je beheerst ‘m pas als je ‘m veel gebruikt. Twintig jaar later heb ik nog steeds niet opgegeven. Diep van binnen woont blijkbaar een vrouw die dolgraag wil geloven dat ze ooit met een glas Rioja in de hand vloeiend Spaans spreekt.

Ik zwier de winkel binnen. Zet m’n zonnebril in m’n haar en roep vrolijk: ‘¡Hola! ¿Qué tal? ¡Quiero ese bolso verde!‘ De verkoopster begrijpt me meteen ‘¡Claro!‘ Ze ratelt direct door. ‘¿Quiere que se lo envuelva?‘ Ik glimlach alsof ik precies weet wat ze vraagt.

Even later sta ik weer buiten en voel ik mijn schouders een beetje zakken. Niet te ver: straks valt mijn bolso verde eraf.

Volg ons op Instagram