Sinds haar eerste jaar op de Hogeschool Rotterdam – als student communicatie – is Sami Martins Ribeiro er niet meer weggegaan. Nou ja, een half jaartje dan, voor een stage. Het afstudeerproject dat ze bij de hogeschool deed, leidde tot een compleet nieuw team, waar ze nu zelf werkt.

‘Oh nee, ik was ab-so-luut niet overtuigd van mijn studiekeuze’, zegt ze stellig. ‘Ik deed daarvoor een mode-opleiding en liep een tijd stage in Londen. Ik vond en vind mode geweldig, maar ik had een klotestage en ik vond de mensen in de mode heel hard. Dit is niet mijn baan, concludeerde ik. Maar wat dan?’

Ze wist het eigenlijk niet en ging op zoek naar iets dat ‘breed’ was. Dat werd de opleiding communicatie. ‘Ondanks dat ik niet overtuigd was, volgde ik wel alle lessen en haalde ik goeie cijfers. Ik wilde er het beste van maken, maar m’n roeping? Nee.’

‘Ik wilde er het beste van maken, maar m’n roeping? Nee.’

Dat veranderde in jaar 2. ‘We kregen toen event management en met een groep organiseerde ik een benefiet voor onderzoek naar kanker. Dat vond ik zó leuk. Er was van alles te doen, met kunst, er werd live geschilderd, er waren muzikanten. Bovendien voelde het betekenisvol. Ik dacht: ik zie mezelf dit wel meer doen!’

Haar stage bij Mama Cash in Amsterdam, waar ze onder meer meehielp aan het Mama Cash Festival, was een belangrijk punt in haar studie. ‘Die stage wakkerde mijn maatschappelijk bewustzijn echt aan. Ik kreeg daar voor het eerst mee wat intersectionaliteit binnen vrouwenrechten en feminisme betekent.’

‘Die stage bij Mama Cash wakkerde mijn maatschappelijk bewustzijn echt aan.’

Haar interesse verdiepte zich op de Willem de Kooning Academie, waar ze de minor cultural diversity volgde. ‘Dat was ook echt een eyeopener. Het vak werd gegeven door drie vrouwen van kleur en ze gaven les aan de hand van intersectionele literatuur. Dat vond ik heel speciaal; ik voelde hoe belangrijk representatie eigenlijk is. Op de opleiding communicatie miste ik destijds die verschillende perspectieven, terwijl communicatie toch gaat over begrip voor verschillende mensen en gezichtspunten.’

Tijdens de minor ervaarde ze hoe fijn het was om perspectieven van mensen van kleur, queer mensen, mensen met handicaps mee te krijgen en erover in gesprek te gaan. ‘Heel vaak dacht ik bij hun verhalen: dat heb ik ook! Maar ik kon er geen woorden aan geven of dacht dat het aan mij lag.’

‘Heel vaak dacht ikbij hun verhalen: dat heb ik ook! Maar ik kon er geen woorden aan geven of dacht dat het aan mij lag.’

Het was voor Sami aanleiding om op haar opleiding te gaan onderzoeken hoe het daar gesteld was met diversiteit en inclusie. ‘Lopen studenten bij ons tegen uitsluiting aan? En hebben docenten genoeg kennis om er iets aan te doen? Ik werd gekoppeld aan Heleen (Elferink, red.), de directeur van ons instituut, en zij ging me begeleiden. De verhalen die ik hoorde waren best intens. Ik dacht: mensen op de HR moeten zich hier bewust van worden. Voor m’n afstuderen moet ik een concept bedenken, en ik heb toen het platform Included bedacht. Een plek voor bewustwording en educatie, waar we niet alleen de pijn opzoeken, maar diversiteit ook echt vieren.’

Dat platform is er gekomen op de HR: dit schooljaar gaat Included haar eerste lustrum vieren. ‘Ik werk er vanaf het begin en ik ben supertrots op het team en wat we hebben kunnen neerzetten, de positieve feedback die we krijgen’, zegt Sami. Lachend: ‘Ik heb eigenlijk mijn eigen baan gecreëerd. En achteraf kan ik zeggen: de opleiding communicatie was toch de juiste keuze.’

Tekst: Edith van Gameren
Foto’s: Sami Martins Ribeiro, Frank Hanswijk

Volg ons op Instagram