Hij is docent, maar ook zelf nog student. Vanuit een fascinatie voor alles wat beweegt koos hij ooit zelf voor de studie automotive. Hij werkte aan Ferrari’s, treinen en toegepaste wiskunde, en haalde onlangs zijn vliegbrevet. Maar bovenal weet hij het beste uit zijn studenten te halen. Rawi Bahadoer is de Docent van het Jaar 2025 op de Hogeschool Rotterdam.

Het is een paar dagen geleden dat we je overvielen met de titel, en je was duidelijk overrompeld. Ben je al een beetje bijgekomen?

‘Haha, ik zag het echt niet aankomen. Studenten hadden me wel iets gezegd, maar hoe groot is de kans, tussen zoveel docenten op de hogeschool, dat jij het wordt? Mijn vrouw zei: “je reageerde wel echt heel droogjes” toen ze het filmpje had gezien. Ik was vooral overrompeld door de collega’s, middenin een online college – ik sta normaal niet snel met een mond vol tanden. Maar ik ben uiteraard heel blij en trots. Tegelijkertijd vind ik eigenlijk dat ik niets iets anders of bijzonders doe.’

Studenten hebben het in hun nominaties over de begrijpelijke uitleg die je vaak geeft…

‘Ik heb zelf geen sociale media, maar probeer wel gebruik te maken van de leuke kanten. Zo vond ik bijvoorbeeld een filmpje van een autoverkoper die het verschil tussen achterwielaandrijving, voorwielaandrijving en 4×4 uitlegde door eerst op zijn handen, daarna op zijn voeten en vervolgens op handen en voeten te lopen. Zo’n filmpje test ik dan uit in de klas, en dat bleek goed te werken na de ingewikkelde formules die ik ze eerst had uitgelegd. Dus dan gebruik ik het vaker.

Omdat ik ook stagecoördinator ben, heb ik veel contact met bedrijven en instituten zoals Lucht- en Ruimtevaarttechniek op de TU Delft, onderzoeksorganisatie TNO, DAF Trucks, VDL Bus & Coach, RDW en verschillende fabrikanten van composiet. Door contact met hen te houden ben ik op de hoogte van de meest recente ontwikkelingen en die probeer ik ook mee te nemen in de lessen.

Een opleiding is niets waard, vind ik, als je niet aansluit op de industrie. Daarnaast maak ik gebruik van allerlei materialen, en nodig ik waar nodig en aansluitend op de inhoud van het curriculum “just-in-time” de juiste gastsprekers uit vanuit de industrie.

En ik heb zelf net mijn vliegbrevet gehaald, en de theorie daarvan gebruik ik ook weer om aerodynamica uit te leggen: hoe vliegt een vliegtuig eigenlijk? Ik maak ook veel filmpjes van mijn vluchten, die kan ik daarbij gebruiken.’

Je legt ook dingen uit aan de hand van legovoertuigen, schreef een van de studenten in de nominatie.

‘Dat verhaal begint eigenlijk met een aantal van onze propedeusestudenten, die het vak wiskunde nog niet hadden gehaald. Zelf ben ik in 2022 begonnen met mijn master Lucht- en Ruimtevaarttechniek aan de TU Delft. Die gaat niet in de zomervakantie dicht, en zelf ging ik ook door. Ik zei tegen die jongens: “ik ben gewoon aan het werk, hier heb je m’n nummer”. Die jongens wilden er echt energie in stoppen, dus we hebben afgesproken in Delft. Voor mij was het peanuts, ik hoefde weinig voor te bereiden. Ze hebben het allemaal gehaald. Ze wilden mij bedanken met cadeaubonnen, maar ik vond dat ik die niet kon aannemen. “Ik word in de vakantie gewoon doorbetaald”, grapte ik. Ze bleven aandringen, dus toen heb ik gezegd: “oké, maar dan koop ik er lego-auto’s van, voor in de lessen.” Zij waren er zo blij mee, en dat geeft mij een enorme energieboost.’

Wat kenmerkt jou als docent?

‘De samenleving is aan het veranderen. Wat ik van influencers zie, is dat ze doen alsof effort niet nodig is om succesvol te zijn. De wil van studenten om effort in iets te stoppen neemt gemiddeld denk ik af. Daar moet je op inspelen – nou ja, je moet niets, maar het lijkt me handig. Ik probeer studenten de noodzaak te laten voelen om hun telefoon weg te leggen. En aan de andere kant probeer ik invloeden van sociale media te vertalen naar hoe studenten leren.

Ik geloof verder niet in een ‘talenknobbel’ of ‘wiskundeknobbel’. Wij hebben een mengelmoes van studenten, havisten, vwo’ers, mbo’ers. Zelf ben ik ooit zonder wiskundekennis begonnen aan een wiskundige opleiding. Ik geloof erin dat iedereen met intrinsieke motivatie en de juiste inspanning het kan halen. Als een student zegt “ik denk niet dat ik het kan” zeg ik: “stop, nooit meer zeggen”.’

Hoe ben je bij de opleiding automotive terechtgekomen, en ben je echt een petrol head?

‘Eind 2019 ben ik in het onderwijs begonnen. Een van mijn beste vrienden – en nu collega – Michael Visser was degene die zei: misschien is het docentschap iets voor jou.

Ik heb zelf automotive gestudeerd op de Hogeschool Rotterdam en ben een redelijke autogek, al ben ik vooral geïnteresseerd in alles wat beweegt en de techniek erachter. Daarom – en omdat ik meer wiskundige uitdaging zocht – ben ik later ook de opleiding Lucht- en Ruimtevaarttechniek gaan doen.

Hiervoor heb ik een aantal banen gehad. In mijn eerste baan was ik hardware designer en werkte ik aan het herontwerp van de verbrandingskamer van een Ferrari California T. Die baan was deels in Duitsland en na een tijdje begon ik dat wel vervelend te vinden. Omdat mijn vriendin in Nederland zat en ik over dacht om weer te gaan studeren, wilde ik toch wel weer terug. Daarna heb ik in Utrecht bij een wiskunde-instituut gewerkt als docent toegepaste wiskunde en ik heb twee jaar als programmeur gewerkt bij Alstom, aan treinen.

In die laatste baan merkte ik dat ik mezelf leerde kennen; inhoudelijk vond ik het interessant, maar de programmeursomgeving daar werd ik niet blij van. Ik hou wel van hard werken maar ook van een lolletje en ik ben heel erg geïnteresseerd in mensen, wat hen drijft.

De diversiteit van mensen en de vele contacten vind ik ook leuk op de HR. Ik heb bijvoorbeeld heel veel contact bij het CoE HR Tech, onze buren op de RDM, en met de opleidingen elektro en werktuigbouwkunde op Academieplein.

Het docentschap past bij me: Je zit op de juiste plek als je ’s avonds met meer energie naar huis gaat.’

Wat of wie inspireert jou?

‘Mijn collega Michael is iemand die me triggert om alles eruit te halen. Ik ken hem al zestien jaar, we hebben samen het hbo gedaan en zijn samen Lucht- en Ruimtevaarttechniek gaan studeren. We pushen elkaar echt om het beste uit onszelf en elkaar te halen.

We gaven samen de mechanische vakken en hebben het curriculum verder ontwikkeld. Tijdens corona hebben we het hele curriculum van de opleiding chronologisch uitgeschreven en dat is nu nog steeds de basis. Onze lesstof bestaat uit een kern die ongeveer vaststaat, aangevuld met actuele, relevante kennis. Regelmatig hebben we daar spar-sessies over op de opleiding. Bij de accreditatie in november was men heel tevreden en ook onze NSE-cijfers zijn gestegen.

Met mijn eerste leidinggevende, Brahim Boukhari, heb ik ook veel goede gesprekken gehad over het docentschap. Wat is een goede docent nou eigenlijk? Het “doceren” is maar een klein gedeelte van je taak. Ik ben zelf heel leergierig en als ik dat in studenten zie, probeer ik dat extra te motiveren. Michael en ik waren de eerste automotive-studenten die doorstroomden naar Lucht- en Ruimtevaarttechniek en hebben toen het curriculum van automotive daar gepresenteerd; sindsdien mogen onze studenten naar die opleiding doorstromen. Dus als studenten mij opvallen, wijs ik ze altijd op die mogelijkheid.

Tot slot heb ik veel geleerd van Dr. Calvin Rans, zelf ook een keer docent van het jaar geworden, en een van mijn docenten bij Lucht- en Ruimtevaarttechniek. Hij wist het vak Structural Analysis and Design, naar verluidt het moeilijkste vak van de opleiding Lucht- en Ruimtevaarttechniek, zó makkelijk uit te leggen. Ik heb hem bij ons uitgenodigd voor een inspiratieles, en toen kwam hij met een echte black box. Alle studenten zaten de hele tijd rechtop en stelden vragen, terwijl ze anders echt weleens onderuitzakken.’

Je manager zei toen we hem contacten om de uitreiking van de beker te organiseren dat hij blij voor je was omdat je een zware tijd had gehad?

‘Ja, Het is een bijzonder moment waarop ik de prijs heb gekregen. Ik heb een moeilijk jaar gehad. Vorig jaar zijn mijn beide ouders overleden, eerst mijn moeder en vier maanden later mijn vader, allebei onverwachts. En mijn vrouw kreeg een zeldzame tumor.

Ik heb nooit verteld aan studenten wat er allemaal speelde; het werk ging door. Bijna dagelijks ging ik tussendoor even naar huis om voor mijn vrouw te zorgen. Studenten vroegen dan op maandag: meneer heeft u een goed weekend gehad? Dan praatte ik er een beetje langs.

Het werk ging door, ik had ups en downs en die heb ik nog steeds. Met mijn vrouw gaat het nu gelukkig goed, al heeft het een lang herstel nodig. We sporten veel samen en praten veel, en dat doet ons goed. We weten wat we aan elkaar hebben: we kennen elkaar al meer dan twintig jaar. We kennen elkaar sinds de brugklas.

Toen ik de prijs kreeg schoot wel door me heen: na regen komt zonneschijn.’

Tekst: Edith van Gameren
Foto’s: Frank Hanswijk