Dromen volgen, ook al is de weg naar persoonlijke ontwikkeling en groei daarbij hobbelig. Schiedammer Marwan Abu Ayyash heeft er zijn levenswerk van gemaakt. De Marokkaans-Nederlandse hogeschoolstudent crossmediale communicatie onderneemt namelijk over de verre grens in zijn moederland en legt de lat daarbij voor zichzelf torenhoog. ‘Mijn grote droom is de Formule 1 naar Afrika brengen.’

De twinkeling in zijn ogen is zichtbaar als Marwan Abu Ayyash (30) over het nationale voetbalelftal van Marokko spreekt. Deze avond kunnen de Atlasleeuwen de finale van de Afrika Cup bereiken, als ze angstgegner Nigeria verslaan, maar opvallend genoeg zit hij niet voor de buis. ‘Ik ben nu weer in Nederland om twee tentamens te halen en daarvoor moet ik eerst aan de slag. Ik hoor wel wat de uitslag is geworden’, vertelt hij zonder hoorbare teleurstelling in zijn stem. Het zegt veel over zijn discipline en ambitie. Marwan werkt namelijk naast zijn studie als klantenservicemedewerker én heeft zijn eigen marketingonderneming in Marokko, waar hij naar eigen zeggen ongeveer zeventig procent van het jaar verblijft.

Je bent op je vijftiende al begonnen met ondernemen. Hoe is dat zo gekomen?

‘Ik heb heel lang een leerachterstand gehad, omdat ik in een lastige thuissituatie zat. Maar via het vmbo kwam ik toch bij het Grafisch Lyceum, waar ik printmedia en mediamanagement deed. Ik wilde toen al graag daarbij gaan werken, maar merkte dat ik nergens op gesprek werd uitgenodigd. Kijk: ik heb Marokkaanse én Palestijnse roots en als je mijn achternaam googelt, zie je ISIS-vlaggen. Dat houdt mensen wel tegen, blijkt. Dus dacht ik: zoek het uit; ik ga voor mezelf beginnen.’

Waarom wilde je zo graag iets doen naast je schooltijd?

‘Omdat ik vond dat ik iets moest met mijn leven. Mijn vader overleed in deze periode en die wilde ik eren en alsnog trots maken. Je kunt echter twee kanten op als je die leeftijd hebt: het makkelijke, snelle geld als je het verkeerde pad opgaat of het pad van God. Ik koos voor dat laatste omdat het eerste vooral – letterlijk – draait om overleven en dat is voor mij geen echt leven.’

Wanneer dacht je: misschien is ondernemen in Marokko een idee?

‘Mijn zus kwam daarmee aanzetten en ik dacht: waarom ook niet? Marokko is een upcoming land, waar ik jaarlijks met de familie kwam en waar ik al stage had gelopen, dus het begin van een zakelijk netwerk was er ook al. Daarnaast had Marokko natuurlijk een goed wereldkampioenschap voetbal in Qatar achter de rug en speelde toen ook de Afrika Cup, die ze organiseerden, al in mijn achterhoofd.’

Hoe werd jij daar ontvangen? Als Nederlander of als een van hen?

‘Als een Nederlander, haha. Dat was op sommige punten best een voordeel trouwens, want je brengt ook iets mee dat ze daar niet hebben. Maar dat ik een mix van twee culturen ben, werkt echt in mijn voordeel. Zo heb ik de directheid die we hier in Nederland zo gewend zijn en maak ik duidelijke afspraken, maar weet ik wel dat je niet té zakelijk moet worden met Marokkanen. Je moet het persoonlijk maken en niet meteen met visitekaartjes gaan rondstrooien. Leer mensen kennen en trek ze zo naar je toe. In het begin sprak ik ook de taal niet echt vloeiend. Dan moest ik me behelpen met Engelse woorden, terwijl de tweede taal daar Frans is. Dat ik nu perfect Arabisch spreek, is echt goud waard.’

Heeft de Hogeschool Rotterdam je nog geholpen in het hele proces?

‘Niet echt, maar dat ligt vooral aan mij. Ik probeer altijd alles zelf te regelen en vraag niet zo snel om hulp. Ik heb natuurlijk wel heel veel geleerd van de docenten en van de school in het algemeen. Vanaf de eerste dag voelde ik mij op de hogeschool welkom en gezien. Ik mocht zijn wie ik ben en werd zelfs ambassadeur van de opleiding creative marketing & sales. Ik heb daar echt heel veel kansen gehad.’

Hoe gaat het inmiddels met je bedrijf MARONE Media en wat zijn daarbij de dromen?

‘Heel goed. Ik heb nu drie vaste opdrachtgevers, waar ik de media, pr, marketing en communicatie voor doe en dat is nu ook wel mijn limiet. Ik streef ernaar om in augustus medewerkers te kunnen aannemen en zo verder te groeien. Ik zou in aanloop naar het wereldkampioenschap voetbal, dat in 2030 in Marokko, Spanje en Portugal wordt gehouden, heel graag gaan samenwerken met FIFA, maar mijn grootste ambitie is om de Formule 1 naar Afrika te brengen. Daarom wil ik ook na mijn hbo-diploma een master halen in motorsportmarketing. Het was ooit al in Casablanca en het zou te gek zijn als het weer terugkomt. Dat is echt een droom, waar ik stiekem nu al een beetje mee bezig ben.’

Wat zou je andere studenten willen adviseren die ook in het buitenland willen ondernemen?

‘Gewoon doen! Ga uitzoeken wat je wilt en waar je heen kunt. Zoek iets dat er nog niet is, maar al wel bestaat. Wees persoonlijk en uniek daarin. En houd je aan de cultuurregels, wetten en hiërarchie van een land. Natuurlijk kost het moeite en meer geld dan wanneer je niet hoeft te reizen, maar probeer dat slim te spelen. Een stage in het buitenland kan ook al veel deuren openen. Maar de belangrijkste tip is vertrouwen hebben in jezelf.’

Tekst: John den Braber
Foto’s: Frank Hanswijk