Vaak mopper ik op studenten, als ik na zit te kijken. Waarom hebben ze mijn feedback niet verwerkt? Waarom hebben ze essentiële elementen van mijn lessen niet begrepen? Waarom maken ze zulke onnozele fouten? Waarom schrijven ze ‘Vlakenbrug’ als ze ‘Valkenburg’ bedoelen? Hebben ze überhaupt wel nagedacht? 

En vlak daarna bedenk ik me dat mijn ergernis meer met mezelf te maken heeft dan met mijn studenten. Het streelt mijn ego als studenten een opdracht vlekkeloos maken, want dat straalt op mij als docent af. Het betekent dat ze goed naar mij geluisterd hebben. Misschien zelfs dat ik het uitstekend heb uitgelegd. Dat mijn lessen voorbeeldig in elkaar zitten. Dat ik, kortom, een geweldige docent ben. 

Deze week werd weer eens duidelijk hoe anders de realiteit is. Wellicht ben ik inderdaad een goede docent, maar studenten zijn niet alleen met school bezig. Verre van. School is slechts een heel kleine taartpunt in de complexiteit van hun leven: onze laatstejaars presenteerden hun eindfilm in de bioscoopzaal van Kino, over hoe overweldigend dat leven vaak is. En die films waren ontroerend, kwetsbaar en moedig.  

Ik zag een meisje zichzelf huilend filmen, terwijl ze worstelde met een burn-out. Een jongen vertelde openlijk over zijn suïcidale gedachten; geen wonder dat hij weinig in de les was. Twee meiden hadden zichzelf geïnterviewd én hun vaders, die allebei worstelden met kanker. Een heel dapper meisje legde uit hoe ze bijna bezweek onder de prestatiedruk van de maatschappij.

Al hun leed kwam voorbij: omgaan met je queerheid, hoe je zelfbeeld is als je vitiligo, Tourette of acne hebt, welke rugzak je meesleept, de kansloze zoektocht naar een woning…en nog een tiental andere beklemmende zaken. Vaak verdrietig, soms motiverend. Maar altijd kwetsbaar. 

Opnieuw besefte ik hoe relatief onbelangrijk mijn beoordelingen zijn. Wat kan jou mijn (on)voldoende schelen als je verpletterd wordt door prestatiedruk, in elkaar geslagen wordt omdat je queer bent, probeert van een loverboy af te komen of op een spoorbrug klimt, vol duistere gedachten?

Deze moedige, jonge mensen verdienen hulp, steun, een luisterend oor. Eens te meer nam ik me voor om mijn studenten te motiveren, aan te moedigen, te ondersteunen en te helpen waar nodig. En minder te mopperen.