Vrijdag 21 februari – de dag dat ik een onverwacht telefoontje kreeg van NTNU, de Norwegian University of Science and Technology. Er was een fout gemaakt … 

Na twee maanden wachten was er eindelijk nieuws over het bezwaar dat ik had ingediend. Ik had mijn cijfer aangevochten omdat ik simpelweg niet begreep waarom ik het niet had gehaald. En wat bleek? Iemand had op het verkeerde knopje gedrukt. In plaats van de B (ongeveer een 8) die ik eigenlijk had gekregen, stond er failed in het systeem. Tja … wat kan ik zeggen? Iedereen maakt weleens een foutje, maar meestal kost het iemand anders geen half jaar extra studeren. 

Ondertussen ben ik al halverwege mijn minor verpakkingsontwerp in Den Haag. Toen ik het nieuws kreeg, had ik twee opties: alles laten vallen en alsnog op zoek gaan naar een afstudeerstage, of gewoon doorgaan. Ik koos voor het laatste. De minor is immers extra kennis, en ik had me mentaal al ingesteld op een stage in september. Bovendien is last-minute een goede stage vinden niet bepaald makkelijk, en ik zag mezelf al in totale stressmodus solliciteren. Nee, bedankt. 

Begrijp me niet verkeerd, ik baal nog steeds. Ik heb de afgelopen 3,5 jaar keihard gewerkt om vertraging te voorkomen, en nu loop ik die alsnog op door een simpel administratief foutje. Maar goed, sommige dingen heb je gewoon niet in de hand. En hoe gek het ook klinkt, ik heb me er inmiddels bij neergelegd. Misschien moest het universum me subtiel vertellen dat ik écht die minor moest doen. Of misschien was het gewoon pure pech. Wie zal het zeggen? 

Voor nu focus ik me op mijn projecten in Den Haag en begin ik rustig met het sturen van mailtjes naar stageplekken voor september. Alles loopt anders dan gepland, maar misschien is dat helemaal niet zo erg. Eén ding is zeker: de toekomst kan nog alle kanten op gaan.