‘Een atypische student’ werd ik genoemd. Ik stond aan het einde van de zomer op de borrel van mijn diploma-uitreiking. Een docent legde deze ongevraagde constatering zo, open en bloot op de statafel.

Na vier jaar eindelijk mijn opleiding afgerond, waarvan ik vooral het eerste jaar moeite had met het bijbenen van het tempo. Daarna een beetje meedeinen in het stramien, ik moest en zou een diploma halen. Hoewel, een voorbeeldige student ben ik nooit geweest. Vaak te laat, veel herkansingen en weinig intrinsieke motivatie. In het tweede jaar zat ik zelfs in een “tweedekansklasje” omdat ik meer vakken niet dan wel had afgerond en men vreesde dat ik mijn propedeuse niet ging halen.

‘Het is soms zwemmen, en soms weet je niet waarheen, dus zorg dat je niet verzuipt.’ Ik kan de metafoor nog zo opdreunen die door een willekeurige opleidingscoördinator werd verkondigd in 2021 toen alle eerstejaarsstudenten samen kwamen bij de aftrap van het nieuwe studiejaar. Pas achteraf spreken dat soort dingen tot de verbeelding, zo blijkt.

Nu ben ik ineens afgestudeerd en iemand die naar de universiteit gaat, en niet meer iemand die tijdens de les de achterklappagina op nu.nl uitleest. Sterker nog, ik kan het me niet permitteren een minuut niet op te letten tijdens college. Ik moet nu hele hoofdstukken lezen ter voorbereiding van een les, zelf gedichten schrijven en daar dan een taaltechnische analyse op loslaten, leesvragen beantwoorden, een terminologielijst bijhouden. Het verschil met vroeger dient zich al direct aan, ik voel plots intrinsieke motivatie voor het vak, en niet voor het diploma.

Misschien wel het meest opvallende aan de universiteit in vergelijking met de hogeschool is de mentaliteit van mijn medestudenten. Vroeger, op verhitte dagen leek het op de hogeschool soms wel eens een aflevering van Dream School, waar medeleerlingen zich misdroegen door continu door de docent heen te praten, altijd aan het klagen waren over roosters, online of fysiek les – het was nooit goed, zuchten en puffen bij iedere opdracht en hardop afvragend, waarheen en waarvoor. Ik had vaak plaatsvervangende schaamte, hoewel ik zelf ook geen hoogdraver was.

Het contrast is groot, want nu op de uni lijkt het ineens alsof er een wedstrijdje gaande is wie het best kan slijmen bij de docent en wie het meest belezen is. Wie is er het meest ijverig en kan laten zien dat ze al verder hebben gelezen dan wat de bedoeling was? Wie kan er het best een lastig woord uitspreken als er iets hardop moet worden voorgelezen? Ikke ikke ikke! Hier is het juist totaal niet cool om geen motivatie te hebben, laat staan te zeggen dat je achterloopt.

Hoe het vroeger kon voelen als moeten, is het hier een kwestie van écht zelf willen. Ik hou van de collectieve gedrevenheid voor de studie, maar overdrijven is ook een vak.

Een atypische student dus. De docent die me zo bestempelde beschouwde deze analyse trouwens als een compliment, want niet op het gros willen lijken is eigenzinnig. Niet als einddoel maar als tussenstation deze opleiding doen, hij vond het een verbreding van mijn horizon.

En om nou niet allerlei indirecte veren in mijn reet te steken lijkt het me goed om nog eens extra te benadrukken dat het atypische nog wel even blijft. Al heb ik daar misschien zelf niet veel in te willen.

Volg ons op Instagram