Hogeschoolstudenten gaan alle kanten op. Profielen is nieuwsgierig hoe het na de HR met ze verder is gegaan. Sethi Djegane Gueye studeerde gezondheidstechnologie, maar verdient nu zijn sporen als fotograaf en filmmaker. Zijn documentaire L’Etoile de la Rue, waarbij hij de supergetalenteerde basketballer Serigne Saliou Diagne van de straten van Dakar naar sportmekka de Verenigde Staten volgt, moet de 25-jarige Rotterdammer op de cinematografische kaart zetten. ‘Je moet ten alle tijden voorkomen dat dromen in je hoofd blijven zitten.’ 

Hoe belandt iemand die gezondheidstechnologie heeft gestudeerd, professioneel achter de lens van een camera? 

‘Tijdens mijn vierde jaar mislukte mijn afstudeerstage en besloot ik een tussenjaar te nemen. Ik voelde toen al de behoefte om mij op een andere – meer expressieve manier – uit te drukken. Fotograferen was al een hobby van mij, maar dan met mijn telefoon en vooral op vakanties. Toen ik aan mijn opa – die in die periode terminaal ziek was – uitlegde dat ik aan het sparen was voor een camera, schonk hij mij vier analoge camera’s van hemzelf. Daarna was het vooral trial en error voor mij. Dus veel doen en leren. Ik ben wat dat betreft echt een forever student van de YouTube University.’ 

En dan komt niet veel later ook de filmwereld op je pad. Hoe is dat gegaan? 

‘Na mijn afstudeerstage in 2021 was ik voor het eerst in lange tijd weer een periode van een maand in Senegal, waar mijn roots liggen. De vrienden die ik al jaren heb, weten eigenlijk helemaal niet hoe mijn vaderland eruitziet, dus besloot ik dat vast te leggen. Het leek mij een mooie kans om te laten zien waar ik – letterlijk – vandaan kom en om mezelf ook beter te leren kennen.

Ik ben al mijn hele leven een fanatieke basketballer en heb zelfs jaren op Eredivisieniveau gespeeld en dus besloot ik naar het plaatselijke veld van de wijk Patte d’Oie in Dakar te gaan, waar mijn vader opgroeide, om daar een paar potjes te spelen. Het was Ramadan en dus waren er alleen jonge gasten, die gek genoeg waren om tijdens het vasten intensief te sporten. Al snel ging het vuurtje rond dat er een buitenstaander de court claimde van de lokale ster en dat bleek Saliou te zijn. Ik had echt nog nooit iemand van veertien jaar gezien die zo goed was. Toen ik drie jaar later terugkwam in Senegal en daar zelfs een half jaar bleef, kwamen we elkaar weer tegen en vroeg ik of ik hem met de filmcamera mocht volgen.’ 

Wat maakt filmen anders dan fotograferen voor jou? 

‘Ik houd van verhalen vertellen en ik merkte dat dit met fotografie toch maar beperkt mogelijk is. Eerst dacht ik veel te groot. Dus met scripts en projecten als shortfilms, bijvoorbeeld. Maar toen ik Sailou weer ontmoette, bleek dat het ideale project, dat ook nog dicht bij mij stond.

Hij was toen al de ster van de straat, niet voor niets de titel van mijn documentaire, met bepaalde swagger en houding, die ik herkende van toen ik zelf die leeftijd had. Daarnaast groeide hij op in dezelfde wijk als mijn vader, waardoor het een soort parallel universum werd van hoe mijn leven eruit had gezien als ik aan de andere kant van de wereld was opgegroeid.

Toen ik weer thuiskwam, scheurde ik voor de tweede keer een achillespees en wist ik dat topsport er niet meer inzat voor mij en raakte ik best een beetje in de put. Toen ik anderhalf jaar later de energie weer terug had gevonden, speelde Sailou al in Amerika en dacht ik: hoe tof is het om hem daar op te zoeken en alles samen te brengen in een verhaal?’ 

Dus de documentaire is nu helemaal af? 

‘We zitten nu – ik doe het samen met een klein team – in postproductie en ik hoop dat de film nog voor het einde van het jaar helemaal af is en daarna in première kan gaan. Ik ben nu opzoek naar een partij die mij kan helpen met positioneren, zodat ik kan voorkomen dat de documentaire alleen op YouTube verschijnt en het daarbij blijft. Het lijkt me tof dat L’Etoile de la Rue ook op filmfestivals wordt gedraaid, bijvoorbeeld. Momenteel word ik al heel goed gesteund door het Amarte Fonds, Erasmus Sport en de gemeente Rotterdam en er liep ook een succesvolle crowdfund-actie.’ 

Is de filmwereld nu je beloofde land?

‘Dat zou wel mooi zijn, ja. Maar ik heb natuurlijk geen papiertje om mee te zwaaien van de Kunstacademie ofzo. I am starting from the bottom en dat is niet erg. Toen ik ooit van Cady ’73 in Capelle aan den IJssel naar Rotterdam Basketbal ging, moest ik mezelf ook in het eerste team knokken, terwijl ik daarvoor een van de besten van de club was. Wat dat betreft heeft topsport wel mijn karakter gebouwd.’ 

Hoe kijk je terug op je schooltijd?

‘Het was voor mij een bijzondere periode. Ik was een beetje een lone wolf, ook omdat ik letterlijk nog leerplichtig was toen ik begon op de Hogeschool Rotterdam. Ik koos voor gezondheidstechnologie omdat het een soort combinatie was van de beroepen van mijn ouders. Mijn moeder is namelijk huisarts en mijn vader werkte als programmeur. Een goede opleiding was bij ons thuis ook echt belangrijk. Het was voor mijn vader zelfs essentieel om van Senegal naar Nederland te kunnen verhuizen.

Ik heb zeker geen spijt van mijn studierichting, omdat ik ook nog werk als innovatiecoach bij Laurens en daar haal ik veel voldoening uit. Ik vind het fijn om iets bij te dragen aan de maatschappij en ik put zo uit hetzelfde creatieve vaatje als bij fotografie en film. Ik zal dan ook niet zo snel bruiloften of events gaan fotograferen. Ik wil mijn eigen verhalen vertellen.’ 

Wat was je grootste les? 

‘Het feit dat ik niet kon afstuderen met mijn stagekeuze, was echt een klap. Maar vervolgens heeft die ervaring mij wel naar het pad van de fotografie geleid. Alles gebeurt met een reden, denk ik.’ 

Heb je nog een tip voor de huidige lichting studenten? 

‘Durf buiten de gebaande paden te gaan. Het is best raar dat in de levensloop tussen nul en vierentwintig eigenlijk alles bij de meeste mensen hetzelfde verloopt. Maar er zijn zoveel andere wegen. Als je andere mensen ziet die coole dingen doen; twijfel dan niet aan jezelf en probeer het ook. Ga het gewoon doen, ook al klinkt dat als een cliché. Soms moet je terug naar de tekentafel, maar so what? Je moet ten alle tijden voorkomen dat dromen alleen in je hoofd blijven zitten.” 

Tekst: John den Braber
Foto: Paul van der Blom