Profielen volgt vijf (door)starters in hun eerste studiejaar. Andrea Fer is één van die studenten. Ze studeerde vijf jaar geleden af op de Hogeschool Rotterdam en is nu terug voor een verpleegkundige master. Hoe zijn de eerste maanden van de opleiding verlopen? We spreken Andrea voor een update.

‘Sorry dat ik wat later ben, mijn dienst liep uit. Er was iets aan de hand en ik moest even schakelen met verschillende mensen. Vroeger als verpleegkundige kon ik iets signaleren en en aan een arts doorgeven, die vervolgens het beleid bepaalde, maar nu mag ik daar zelf over nadenken en mee aan de slag gaan. Ik had de zoon aan de lijn van een van onze bewoners en dan moet ik met hem – nog wel onder supervisie – het medisch beleid afstemmen, wat gaan we wel en niet doen?

Dat vind ik allemaal nog spannend, maar het gaat eigenlijk heel goed, ik vind het vooral leuk. Ik heb het heel erg naar mijn zin in mijn nieuwe rol en ben in korte tijd echt gegroeid. Ik krijg meer verantwoordelijkheid en ik voel het ook zelf zo. Het besef: dit is echt een stapje verder.

De opleiding heeft een directe relatie met mijn werk, zo zijn we net bezig geweest met het lichamelijk onderzoek van het hart en de longen. Dat zijn onderzoekstechnieken die we vaak moeten toepassen op mijn huidige werkplek, omdat mensen veel long- en hartproblemen ervaren. Daar kan ik dus meteen mee oefenen. Dat is vrij ideaal. Binnenkort starten we ook met intervisie, waarin we onze eigen casussen kunnen inbrengen. Ik bespreek sowieso veel met medestudenten. Ik zie echt alles van de opleiding terug in de praktijk en vind het nog steeds erg leuk.

Natuurlijk is het ook wel pittig. Een werkdag kan druk zijn, en dan moet ik ’s avonds nog aan de slag voor school… Goed plannen en vooruitwerken is belangrijk, weet ik uit ervaring, als het dan een keer niet lukt heb je ook een buffertje. We hadden laatst ook een les over ‘de gezonde VIOS’, onder meer over stress herkennen en ermee omgaan. Dat was een fijne les, en dat ze benadrukten dat bijna iedereen de opleiding haalt, was heel helpend.

M’n docenten inspireren me enorm. Ze vertellen vaak heel leuk over het onderwerp en brengen het vak echt over uit praktijkervaring. Ze doen er alles aan om het interactief te maken. Vooral aan het einde van de dag als we allemaal een beetje zijn ingekakt, doen ze extra hun best. Dat enthousiasmeert ons ook weer.

Ik ben nu bezig mijn portfolio te vullen, aan het einde van het schooljaar krijgen we een grote kennistoets. We hebben ook PKV-lessen gehad met een simulatiepatient. Een acteur vertelt dan over symptomen en je moet dan een diagnose stellen. Daarnaast geeft de “patient” je ook feedback over je manier van communiceren. Heel leuk en spannend en het voelde ook als een toets.

Ik sport nog steeds, en dat is ook wel nodig. Een moment voor mezelf. Ik geloof dat ik het nog maar één keer heb overgeslagen. Wel merk ik langzamerhand dat ik mijn sociale leven een beetje stil moet leggen, ik probeer de weekenden in elk geval niet te vol te plannen. Dat is niet meer haalbaar. Ik probeer elke avond iets aan school te doen, soms lukt het ook op het werk. Op woensdagavond loop ik dan alles na wat ik moest doen, en lees me in voor de lessen op donderdag. Ik ben een beetje een combi van discipline en uitstelgedrag, het ligt er ook aan hoe leuk ik iets vind. Soms doe ik ook wel iets last minute. Ik heb wel discipline om iets af te maken waar ik aan begonnen ben.

Wat ik wel heb onderschat is mijn nieuwe werkplek. Ik kwam uit de thuiszorg, en associeerde verpleeghuiszorg toch een beetje met eentoning of juist met heftig probleemgedrag. Dat is totaal anders: het is superdivers, en zeer complex, ook juist op lichamelijk gebied. Alles in je lichaam is met elkaar verweven.

Ook het medisch jargon is nog een uitdaging. In het ziekenhuis heb ik dat wel een beetje geleerd, maar in mijn vorige functie gebruikte ik het minder. Het is echt een nieuwe taal en soms denk ik: hoe spreek je dit überhaupt uit?

Ook een uitdaging is om grenzen te bewaken. Ik kom natuurlijk uit de verpleging, en zie dat mijn collega’s ook druk zijn. Dan heb ik de neiging daar bij te springen, maar ik moet prioriteit geven aan mijn eigen taken. Hierover ben ik ook al “streng” toegesproken door mijn begeleider. Het lukt steeds beter.

Op sommige gebieden ben ik dus echt bewust onbekwaam nu, en dat is niet echt fijn. Maar ik slaap nog steeds goed. Ik voel wel stress, maar neem het niet mee naar huis, dat heb ik gelukkig al eerder geleerd.’

Tekst: Edith van Gameren
Foto’s: Frank Hanswijk

Lees ook: