De mail van Heel HR Leest staat al zeker tien minuten ongeopend in mijn inbox. De uitslag van de schrijfwedstrijd…

Weken geleden stuurde ik mijn column in. Ik heb lang getwijfeld. Want meedoen betekende uit mijn comfortzone stappen. Tegen studenten zeg ik het al jarenlang. Dat elk begin onwennig is, maar dat je achteraf meestal blij bent dat je het toch gedaan hebt.

Afgelopen Kerstmis besloot ik nog om iets te doen wat ik nooit eerder heb gedaan: zingen voor publiek. Ik meldde me aan voor de meezing-Messiah van het Residentie Orkest. Ik heb geen zangervaring en kan ook niet écht goed zingen, maar met wat bravoure lukt het me soms de hoge noten van moeder-overste in Climb Every Mountain te raken.

Met drie hele repetities waren we er kennelijk klaar voor en zong ik op Kerstavond met 300 anderen uit volle borst: Hal-le-lu-jaaaaahh! Tot mijn verbazing kon ik niet wachten tot het volgende zangproject.

Na afloop vertelde iemand me dat koren zitten te springen om nieuwe leden. Onder de zestig zit je sowieso gebakken. Met deze woorden in mijn achterhoofd mailde ik direct een prominent amateurkoor. En droomde weg. Wie weet word ik wel de nieuwe Susan Boyle. De dirigent, Jeannet, mailde enthousiast terug dat ze toevallig op zoek zijn naar altstemmen – dat heb ik. Of ik naar de Nieuwjaarsrepetitie wilde komen kijken, met aansluitend een gezellige borrel.

Met m’n nieuwe bril op, mooiste blazer aan en een diepe teug adem fietste ik door de regen naar de koorrepetitie, die om acht uur zou beginnen. Ik kwam een kwartier te vroeg binnen. Jeannet stond me met haar muziekmap onder de arm al op te wachten. ‘Je bent laat.’

In de vijf minuten daarna vuurde Jeannet de ene na de andere vraag op me af. Of ik een instrument bespeel. Nee. Of ik noten kan lezen. Nee. Of ik de bladmuziek heb. Nee. Of ik ooit zangles heb gevolgd. Nee. Ze keek me fronsend aan. ‘Kom jij tijdens de repetitie maar naast mij zitten.’ Vooraan.

Daar zat ik dan, anderhalf uur lang te fantaseren over hoe ik uit deze situatie kon ontsnappen, terwijl er om mij heen hevig werd gediscussieerd over Latijnse uitspraak, waar ik niets van begreep – was het een open e of een oe?

Tijdens de borrel, met alcoholvrije champagne, zag ik Jeannet op me afstevenen. ‘Kom je even mee naar de gang?’ Het was geen vraag. Daar sprak ze me streng toe. Te weinig ervaring. Ik mag nog auditie komen doen, maar het lijkt Jeannet beter dat ik eerst zangles neem. Een jaar lang welteverstaan. En dat terwijl ik nog geen noot gezongen heb.

Met licht verhoogde hartslag open ik de mail van Heel HR Leest. Ik heb de eerste prijs gewonnen! Klein detail: ik ben de enige deelnemer. De jury was unaniem.