Ik kom net terug van vakantie en voel me alweer helemaal terug in het hamsterwiel. Deadlines, handleidingen, Brightspace, to-do’s die om aandacht schreeuwen. Terwijl ik een paar weken geleden nog rustig een koffietje aan zee zat te drinken in Azië.

Alweer vier weken terug, ja. Voelt langer.

Ik had mezelf voorgenomen dit schooljaar echt anders aan te pakken. Mijn koffie een keer niet koud laten worden. Gewoon normaal lunchen, niet meer een boterham met kaas achter mijn laptop naar binnen werken terwijl ik ondertussen mailtjes beantwoord. Nou, vier weken verder, en die voornemens zijn alweer door het douchepuntje gespoeld.

En dan komt alles er ook nog bovenop. Nieuwe klassen. Domeinvorming. Onze verhuizing als instituut. Verplichte trainingen die nog afgerond moeten worden. Het stapelt zich redelijk snel op.

En ergens weet ik ook: ik ben niet de enige met zo’n lijst. Voor de studenten voor mijn neus geldt hetzelfde. Bijbaantje, stage, andere vakken, sport en ergens tussen dat alles in: mijn les. Die staat bij hen ook op de lijst. Alleen niet per se op dezelfde plek op de prioriteitenladder.

Nieuwe klassen kosten altijd extra aandacht. Bij elke nieuwe klas komen dezelfde vragen terug. Hoeveel vertel ik over mijzelf? Hoeveel laat ik ze van de persoon achter de docent zien.

Het stuk waar ik jaar op jaar, klas op klas, nog steeds niet aan gewend raak: vierentwintig studenten op mijn klassenlijst, acht die er daadwerkelijk zitten. Spreek ik ze daarop aan? Word ik boos? Laat ik het gaan? En ergens denk ik ook: die les staat gewoon ergens anders op hun lijst dan op de mijne. Ik stel mijzelf iedere keer dezelfde vragen, zonder dat er ooit een antwoord uitrolt.

Er is geen handleiding voor hoe je een goede docent bent. Wat wel helpt, is kijken naar de wisselwerking. Ik zie het vooral als samenwerking. Ik ben ook gewoon een mens, geen gebruiksvoorwerp. Studenten willen met menselijke maat behandeld worden, maar geven die maatstaf niet altijd terug.

Toch geloof ik dat je aan elkaars dynamiek moet wennen en dat je dat gesprek moet durven voeren. Van beide kanten. Dat levert uiteindelijk een betere samenwerking op, ook al gaat dat met horten en stoten en hoeft niet alles meteen goed te zitten.

Diezelfde vragen spoken toch weer door mijn hoofd, elk nieuw schooljaar opnieuw. Hoe gaat de dynamiek met deze klas worden? Wat vertel ik wel, wat vertel ik niet? En waar brengt dit schooljaar ons dit keer met de inspirerende en minder inspirerende momenten.

Volg ons op Instagram