Marion van der Burg is nummer 5 geworden in de Student van het Jaar-verkiezing! Ze werkt al jaren als docent in het voortgezet speciaal onderwijs. Het gebrek aan inspraak van de leerlingen daar vormt een belemmering in hun ontwikkeling, zag ze. Met haar afstudeeronderzoek voor de master pedagogiek heeft ze leerlingen met een beperking een stem gegeven.

Wat motiveert jou voor je studie?

‘Ik ben eigenlijk altijd aan het leren, want je bent nooit uitgeleerd. Een leven lang leren is echt mijn motto. Ik werk al 27 jaar op een mytylschool en heb via de Algemene Onderwijsbond vrijwel alle interne opleidingen gevolgd. Een oud-collega wees mij op de master pedagogiek bij de hogeschool en toen ik de online open dag bezocht was het liefde op het eerste gezicht. Het is nog steeds iedere vrijdag feest voor mij. Ik vind nieuwe kennis heerlijk, en onderzoek doen ook.’

Hoe zie jij jezelf als student?

‘Ik ben de oudste in de klas, maar er is – zelfs met studenten die net van de pabo komen – niets te merken van het leeftijdsverschil. Je vult elkaar zelfs aan in zwaktes en sterktes. Ik zit in heel leuke peer-groepen en een van mijn medestudenten is zelfs een vriend voor het leven geworden.

Ik had de afgelopen tijd wel wat tegenslag in de privésfeer – mijn moeder is namelijk ernstig ziek – en toch heb ik alles gehaald met goede cijfers. Daar ben ik best trots op, zeker omdat mijn moeder heel graag wil dat ik ondanks alles deze studie zou afronden.’

Wat doe je naast je opleiding?

‘Ik heb ook een gezin en baan, dus het is al best druk. Ik zit dus wel in de peer-groepen en ga naar alle conferenties en evenementen die de hogeschool organiseert. Dat is ook gewoon heel leuk om bij te zijn. Daarnaast sta ik in de brochure van de opleiding en heb ik meegeholpen tijdens de informatiebijeenkomsten voor nieuwe studenten.’

Waar liggen jouw uitdagingen?

‘Mijn uitdagingen liggen niet bij mij, maar bij de politiek. De bezuinigingen op hogescholen, maar ook promotiebeurzen, belemmeren mij in mijn leren. Ik zou heel graag door willen gaan en zit er zelfs aan te denken om te gaan promoveren op het onderwerp inspraak, waar ik nu onderzoek naar doe. Daar is namelijk nog heel weinig informatie over. Dan is het heel zuur dat deze regering gaat snijden in kennisvergaring en het hoger onderwijs. Er worden nu heel veel acties georganiseerd en daar sta ik ook achter. Een sterke kennisdeling maakt iedereen krachtiger.’

Waar ben je het meest trots op?

‘Op mijn leerlingen. Ik noem de leerlingen die mee hebben gedaan aan mijn onderzoek Van geen stem naar inspraak dan ook niet voor niets medeonderzoekers. Het gaat bij jongeren met een meervoudige fysieke beperking vrijwel altijd óver hen, maar er wordt nooit gesproken mét hen.

Ik ben er trots op dat de leerlingen in het actieonderzoek nu zelf aangeven wat ze nodig hebben, omdat ze zo gesterkt zijn, dat ze zelf de regie gaan pakken en voor zichzelf opkomen. Ik hoop dat het als een inktvlek verspreidt en dat het heel normaal wordt om met mijn ‘medeonderzoekers’ samen te leven.

Ik zet mijzelf niet centraal, maar mijn leerlingen. Ik ben een middel om hen een podium te geven. Het is belangrijk dat als we naar inclusief onderwijs gaan dat mensen vragen: “Wat heb jij nodig?”. En dat gebeurt nu niet. Het zou heel tof zijn dat dat stuk centraal staat. Weten jullie dat deze leerlingen bestaan en dat ze ook bij onze maatschappij horen en mee moeten doen? Inspraak is sowieso belangrijk en breder dan dit. Iedereen moet denken aan inspraak van de leerlingen op alle schoolniveaus.’

Tekst: John den Braber
Foto’s: Darice de Cuba