| 
|
De rubriek Ingezonden biedt ruimte aan verschillende geluiden binnen de Hogeschool Rotterdam. De opinies in de ingezonden brieven reflecteren niet noodzakelijkerwijs de mening van de redactie.
Docent chemie Mathieu Angelier was afgelopen donderdag een van de ruim duizend aanwezigen bij de jaaropening van de HR. In deze ingezonden brief schrijft hij waarom hij een ‘bittere nasmaak’ overhield aan de toespraken van de leden van het cvb.
Wat een inspirerende opening van het hogeschooljaar had moeten zijn, liet mij (en ik vermoed velen van ons) met een gevoel van onbegrip achter. Natuurlijk waren er mooie momenten: het weerzien van collega’s, de getalenteerde musici en vooral de indrukwekkende prestaties van onze studenten. Alles was aanwezig om de middag tot een succes te maken. Toch overheerste bij mij een bittere nasmaak door de woorden van ons college van bestuur.
Dat de boodschap over bezuinigingen in het onderwijs niet eenvoudig zou zijn, was te verwachten. Dat hoort bij de tijd waar we in leven. Maar dat onze voorzitter ervoor koos om de inzet van medewerkers ter discussie te stellen had ik niet verwacht – en dat verdienen mijn collega’s niet. Tijdens de toespraak werden we gevraagd samen de mouwen wat op te stropen. Ik nodig ons bestuur van harte uit om eens een paar dagen met mijn collega’s mee te lopen: dan zullen ze zien dat de mouwen al tot ver boven de ellebogen zijn opgestroopt.
Het dieptepunt was de opmerking dat wij ‘wat minder aan onszelf en wat meer aan de student’ zouden moeten denken. Die woorden doen geen recht aan de dagelijkse werkelijkheid op onze werkvloer. Binnen mijn opleiding, en ongetwijfeld ook daarbuiten, staat de student altijd op de eerste plaats. Collega’s die avonden en weekenden doorwerken om studenten het beste te bieden, of die inmiddels overspannen thuiszitten omdat zij alles én nog wat meer voor hun studenten hebben gegeven, verdienen erkenning. Tegen hen wil ik juist zeggen: jullie maken het onderwijs, jullie geven kleur aan onze hogeschool, en jullie worden wél gezien.
Mijn gedachten dwaalden af naar het orkest, wat vier keer in twee uur kort hun kunsten mocht laten horen. De rest van de tijd zaten zij stil op het podium. Het voelde bijna symbolisch: zoveel kwaliteit zichtbaar, maar toch werden ze slechts nauwelijks gezien.
Gelukkig eindigde de middag met een prachtige uitvoering van You’ll Never Walk Alone. Dat voelde treffend: we hebben elkaar om op te bouwen. Ik wens iedereen een mooi nieuw hogeschooljaar toe.
Illustratie: Demian Janssen
De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.
Lees hier alle details over onze spelregels.
Het CvB had het over een specifiek geval van een student die tijdens de zomervakantie zijn bachelordiploma niet kon ophalen, waardoor hij problemen kreeg bij zijn inschrijving voor zijn aansluitende masteropleiding. Hij kon eerst niemand vinden om hem te helpen, werd daarna van de ene afdeling naar de andere gestuurd en vond pas hulp binnen de organisatie toen het bijna te laat was.
Ik denk dat ik deze student ken omdat ik toevallig de ‘telefooncentrale’ van Hogeschool Rotterdam ben, en hij mij belde. Er staat namelijk geen telefoonnummer op de HR-website, en als jij ‘telefoon’ in het zoekveld invoert, krijg je mijn privé-06-nummer (omdat mijn medewerkerspagina als eerste in de zoekresultaten verschijnt). Daarom ken ik dit soort gevallen maar al te goed. En het feit dat het – echte – centrale telefonnummer van onze hogeschool niet gepubliceerd is, zegt veel.
Ik ben het ermee eens dat situaties zoals deze onacceptabel zijn en dat onze ondersteuning voor studenten tekortschiet. Ze is niet echt ontworpen vanuit het perspectief van de student, maar meer vanuit onze interne organisatiestructuur, waardoor het voor een niet-deskundige vaak onduidelijk is waar je precies met je probleem terecht kunt, vooral als de standaardmanier niet werkt (bijvoorbeeld omdat je in het buitenland bent, niet naar het kantoor kunt gaan waar je je diploma zou moeten ophalen, en daar ook niemand bereikbaar is).
Ik denk niet dat het statement in de toespraak ging over de persoonlijke inzet van docenten, juist omdat erin duidelijk werd gesteld dat het probleem buiten onze (goede) onderwijskwaliteit ligt. Het gaat over de organisatie van onze hogeschool en hoe deze toegankelijker kan worden voor onze studenten. Ik ben het ermee eens dat dit verbeterd kan worden, omdat ik dit soort drama’s te vaak zie gebeuren.
Ook ik had me verheugd op een feestelijke opening en liep verbaasd en met eenzelfde bittere nasmaak de Doelen uit. Ik voel me op dagelijkse basis juist onderdeel van een team waarin meer dan keihard gewerkt wordt, een team waarin we de student op meer dan één hebben staan en een team waarin we het met elkaar en met de studenten doen.
Mathieu, bedankt dat jij de tijd hebt genomen om dit zo mooi onder woorden te brengen en kenbaar te maken.
Bedankt voor je ingezonden brief. Ook ik herken me goed in je woorden. Hoewel de intenties donderdag vast goed waren, ging ik met een naar gevoel naar huis. Ik kreeg niet het idee dat er voldoende begrip is voor de inzet en motivatie van medewerkers. Echt een gemiste kans.
Helemaal eens Mathieu, bedankt voor je brief. Om aan te vullen: een van de bestuurders sprak over: “we timmeren aan de weg als kennisinstituut”. Dit is niet te rijmen met de grote bezuiniging op het onderzoek.
De voorbeelden die door het CvB werden aangedragen klonken wellicht interessant, maar ik heb niemand gesproken of gehoord die dit representatief vond voor diens dagelijkse realiteit. Wij docenten staan aan de voorste linie en hebben die dagelijkse realiteit daardoor juist goed voor ogen. Het is daarom extra wrang om met zo’n koude douche te worden ontvangen op de jaaropening.
Meestal ga ik in de buurt van het podium zitten om de sprekers goed te kunnen verstaan en zien, opdat ik de intenties goed kan interpreteren. Deze keer liep het door de drukte anders, en zat ik op het balkon. Ondanks de luidsprekers kon ik sommige sprekers nauwelijks verstaan. Van de voorgedragen lezing door de collegevoorzitter heb ik eigenlijk alleen maar meegekregen dat er iets mis was gegaan in de communicatie met de student, en dat de framing was: focussen op onderwijskwaliteit (die goed is) is niet genoeg. Ik heb uit die duidelijk zorgvuldig voorbereide lezing de boodschap gehaald dat we als hogeschool ook een flinke opgave hebben om onze processen te verbeteren, ten dienste van de student. Deze boodschap is in lijn met de eerdere, duidelijk “blauwe”, uitingen van onze bestuurders. De woorden ‘we moeten wat minder aan onszelf denken’ heb ik gemist (misschien aardig om die eens op te vragen en na te lezen, of is ie ergens op het intranet te vinden?) maar zou ik, als beleidsadviseur, eerder betrekken op de directe omgeving van het CvB. De mensen die verantwoordelijk zijn voor het soepel laten verlopen van processen. In de jarenlang gepropageerde decentrale cultuur zijn ongetwijfeld dysfunctionele machtsstructuren ontstaan. Ik vermoed dat de gewraakte uitspraak hier naar verwees. Docenten werken zich dag en nacht uit de naad om goed onderwijs te verzorgen, dat is overduidelijk. Maar helaas raken ze ook heel veel energie kwijt door wat ik de organisatorische zwakte van deze organisatie zou willen noemen. Ik heb grote bewondering voor de inzet en kwaliteit van de docententeams die ik ken, maar alles wat disciplineoverstijgend bestudeerd, onderwezen of aangepakt moet worden, wordt nodeloos gehinderd door de moeite die het kost om dit opleidingsoverstijgend, laat staan instituutsoverstijgend, te organiseren. Ik pleit in dit kader voor zorgvuldig taalgebruik. In de wandelgangen wordt interdisciplinair en opleidingsoverstijgend door elkaar gebruikt. En worden er organisatorische oplossingen gezocht voor uitdagingen die in wezen te maken hebben met opvattingen over wat kennis is, hoe je die overdraagt, en hoe je die ontwikkelt. Met een ingewikkeld woord hebben we her hier over epistemologie. Als we de transformatie naar een op de praktijkgericht kennisinstituut willen maken, en we ons in voor de buitenwereld herkenbare domeinen gaan organiseren, zullen de niet docerende medewerkers en managers aan de studenten, maar zeker ook aan de docenten moeten denken. Die moeten organisatorisch ontzorgd worden om zich op de kennis-uitdagingen te kunnen richten. En dat vergt een wat blauwere mindset dan die ik vijf jaar geleden aantrof toen ik op de hogeschool kwam werken, met als intentie om bij te dragen aan het doorontwikkelen van een onderzoekende cultuur.
Helemaal eens met Florian. En het specifieke geval is lang zo specifiek niet en komt vaker voor dan we denken. Hierin hebben we als organisatie zeker nog wat te winnen, ook als we even denken aan de overige toegankelijkheid (gebouwen, interne systemen).