| 
|
Afke Tangenbergh is hogeschooldocent bij de flexibele deeltijdopleiding Verpleegkunde. Met haar promotieonderzoek naar ernstige ziekte, verlies en rouw in het hoger onderwijs duikt ze in thema’s die vaak onbesproken blijven. Ze blogt over taboes, rafelranden, bloed, zweet en tranen.
Foto: Paul van der Blom
De afgelopen weken heb ik meerdere keren iets gedaan wat ik eigenlijk liever niet doe: mensen aanspreken op hun rookgedrag, bij de ingang van de school. Vriendelijk, beleefd, bijna verontschuldigend zelfs: ‘Hee, dit is eigenlijk buiten de rookzone.’ Simpel, feitelijk, zonder oordeel.
Het resultaat? Rollende ogen. Een snauw. Een quasi-grappige opmerking dat zij die boete van €600 (zoals laatst aan HR uitgedeeld door de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit) wel zouden betalen, om vervolgens pontificaal te blijven staan waar ze stonden. Alsof ik niet een punt maak, maar een persoonlijke aanval begin. En elke keer denk ik: hoe zijn we hier beland, dat iemand die vraagt om frisse lucht de zeikerd is?
Na het parkeren van mijn fiets, loop ik dagelijks door een rookwalm om het gebouw (mijn werk, niet iets waar ik ad hoc voor kies) binnen te komen. Soms staan er mensen te roken óp de blauwe streep die juist de grens van de rookzone aangeeft. Ironisch bijna, dat die streep meer symbolisch lijkt dan effectief is.
De peuken worden elke dag weer opgeruimd (hulde aan de huismeesters), maar ze blijven als schimmels terugkomen. En ik begrijp het best: roken is een gewoonte, soms een moment van ontspanning of gewoon gezellig, dat is de discussie niet.
Maar ik ben er klaar mee dat beleefdheid ineens een optie lijkt te zijn. Want is een rookzone inmiddels ook maar een mening? Iets dat je kunt ontkennen of negeren? Met als resultaat dat je iemand niet meer kunt aanspreken, zonder dat het voelt alsof je een culture war bent begonnen. Als iemand vriendelijk zegt dat je buiten de rookzone staat, is dat geen aanval, geen micro-agressie en geen uitnodiging tot debat, het is gewoon een feit.
Dus rook gerust. Maar niet op plekken waar anderen doorheen of vlak langs moeten. En als iemand daar iets van zegt, laat dan de defensieve toon, de grapjes en het gedraai maar even achterwege. Zeg gewoon: ‘Oh, dank je, ik wist het niet.’ Of: ‘Je hebt gelijk.’
Ik voel me nu een ontzettende zeikerd, een boomer, een Karen, maar rokers, vertel me dan: HOE gaan we dit oplossen?
Wil je meer lezen? Kijk hier en hier voor meer info.
Profielen is ook actief op LinkedIn. Volg ons, blijf op de hoogte en praat mee over actuele onderwerpen.
De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.
Lees hier alle details over onze spelregels.
Rokers worden, indirect, al continue vertelt dat ze niet mogen roken (op pakjes, prijzen, gezondheidsadviezen, vrienden & familie). Dus als je dan een regel hebt zonder directe consequentie, denk ik niet dat je indruk maakt.