Het leuke aan in de fuik zitten van het afstuderen is dat het leven weer als nieuw voelt na het inleveren. Wat ook ‘leuk’ is, is het feit dat na publicatie van mijn vorige blog, waarin ik pretendeerde dat studenten die klagen over hun scriptie niet zoveel gewend zijn, ik de deksel flink op mijn neus kreeg.

De laatste weken van het afstudeeronderzoek waren niets meer dan met droge vierkante ogen naar een scherm kijkend, kromgetrokken van de nekpijn, de afweging maken of woordenlimiet overschrijden nu écht zo erg is.  

‘Schrijven is schrappen’, hebben mensen die veel van pakkende teksten weten wel eens tegen me gezegd. Hoewel ze ergens gelijk hebben, vind ik het een tergende regel. Ik hou niet van weinig, ik wil veel woorden gebruiken. Ik hou niet van weinig mayo, ik hou niet van een kale muur, waarom zou ik dan wel van korte kale zinnen houden? Het leven is oneerlijk en waarom zijn alle dingen die goed voor je zijn – sla eten, sporten en tekstschrappen- toch zo onfortuinlijk vervelend? 

Nu ik mijn scriptie willens en wetens heb ingeleverd inclusief alle ongeschrapte zinnen die hoogstwaarschijnlijk schrapbaar waren, probeer ik er vooral niet aan te denken, wat niet helemaal lukt. Iedereen die ooit een hbo-opleiding heeft gedaan weet dat je geen project kunt afronden zonder er een behoorlijke reflectie over te schrijven. Op dit verslag na, dat nog gemaakt ‘mag’ worden, en tevens een beschouwing heet – mooi, vrijeschool-achtig – voel ik me als herboren.  

Op een grijze dinsdagmiddag lever ik het in en sindsdien voel ik me als nieuw. Ik heb weer tijd om te lezen, om oeverloze podcasts te luisteren en om me weer eens druk te maken over iets heel anders dan een document waar al je waarde als student aan vasthangt.

Ik weet nog niet wat de uitslag zal zijn, en stiekem vind ik dat ook niet erg. Soms is het beter om even in het ongewisse te blijven. En te oefenen met schrappen.