Door alle geopolitieke onrust en de Russische dreiging (drones?!) heeft de overheid recentelijk het advies uitgebreid naar code zwart: het wordt helemaal zwart voor mijn ogen. Totaal overmeesterd door complete paniek las ik namelijk dat bij wijze van experiment een aantal huishoudens in Roermond meededen aan een experiment: 72 uur zonder stroom. Je begrijpt dat ik niet de enige ben die onpasselijk wordt van 72 uur in Roermond.

Maar binnenkort staat in de brochure van de NCTV, die bij alle Nederlanders op de deurmat komt, dat iedereen een noodpakket voor 72 uur voorradig moet hebben bij een onvoorziene rampsituatie. Ik weet niet precies wat ik moet voorstellen bij een rampsituatie, maar het komt allemaal wel heel dichtbij wanneer ik al een aangebrande tosti heb, of terug uit bed moet gaan om mijn tanden te poetsen, of mijn nier moet doneren aan een voorbijganger.

Ondanks de groeiende vrees ben ik hier totaal niet op voorbereid. Ik krijg het namelijk al benauwd van The Last of Us (seizoen 1). Volgens de televisieserie zou ik bij een apocalyps eerst moet vluchten naar Amerika, om vervolgens de hele serie in alle wildernis met een puberend meisje op zoek te gaan naar een televisieproductie die dit op beeld wil zetten voor mij (en de hele wereld!). Tenminste, dat zeggen mijn aantekeningen van de serie.

Wat ik wel zou doen als NU een ramp zou uitbreken is linea recta met de meerderheid van de Nederlanders met een slaapmatje en noodradio verkassen naar de plaatselijke buurtsuper: de Lidl! Er is drank voor handen, een airfryer, borrelnootjes, en de nr. 1 in prijskwaliteit – dus mij trek je niet weg bij de zelfscankassa. En dit is hoe ik in mijn hoofd mezelf visualiseer als designated survivor van het land: 72 uur achter de zelfscankassa met een JBL-speaker, 10 zakken borrelnootjes en een sixpack IPA. Ja, dat pakken ze niet van me af, terwijl de rest van Nederland druk bezig is met zijn ondergrondse bunker graven.