Vorige week reed ik een van de zwaarste tochten die ik heb gedaan op de racefiets. De Dreiländergiro: 165 kilometer en 3800 hoogtemeters. Het lukte me door de woorden van een geweldige Rotterdammert.

Twintig jaar geleden besloot ik onder aanvoering van goede vriendin Karin mijn toenmalige sportloze leven achter me te laten en mijn twintig kilo te zware lijf op een spinningfiets te hijsen. Nog net niet met een sigaretje nonchalant hangend in de mondhoek en een wijntje in de bidon. En daar was spinningdocent Pieter. Een kale grote kerel met zo’n aimabele vibe dat je hem direct in je hart sluit. Een echte Rotterdammert.

Van hem geen hysterische begeleiding zoals je dat nu veel ziet. De enige aanwijzing die Pieter gaf – naast hoe ver heen of terug je de weerstand moest draaien -was: ‘Lekker blijven draaaaaiuuuh!’ De muziek deed de rest wat hem betreft. Na die eerste les moest ik nog net niet van de spinningbike afgetild worden.

Zondag 29 juni. De Dreiländergiro heeft na 38 kilometer de Stelvio in petto: een beklimming van 25 kilometer, 1846 meter hoog met een gemiddeld stijgingspercentage van 8 procent. In 48 bochten ploeter ik naar boven. Het was pas 7.30 uur maar al 28 graden. In 2 uur en 7 minuten bereik ik – na getrakteerd te zijn op fenomenale uitzichten – de top. Na een snelle foto duik ik de schitterende, snelle afdaling in. Daarin moet je vooral vooruitkijken, voelen en niet nadenken. De kreukelzone van een fietsshirt voldoet namelijk bij momenten van 70 kilometer per uur bij lange na niet, in het geval van een crash.

Direct na de extatische afdaling volgt een keiharde klap in het gezicht. De Offenpas slaat haar scherpe klauwen in mijn bovenbenen, kuiten en gemoed met stijgingspercentages van 10 – 13 procent. Het is inmiddels 30 graden en ik zie bij mezelf en anderen grote zoutafzettingen op broeken en shirts.

‘Lekker blijven draaiuuuuh’, klinkt het plots in mijn hoofd. En daar en dan besef ik me dat Pieter met dat ene zinnetje, de manier waarop hij het bracht en zijn hele zijn, zo veel meer zei. ‘Geniet, vertrouw, doe maar gewoon en blijf rustig, je bent tot veel meer in staat dan je denkt, ook dit lukt je.’ Het is alsof een frisse golf van energie, licht, blijdschap en koelte door mijn lijf, spieren en gemoed golft.

Na 7 uur en 157 kilometer verder bereik ik de Norbertshöhe, de laatste klim met nog 8 kilometer tot de finish. De zon staat pal op op de klim, de gevoelstemperatuur is 35 graden door de tegenwind die als een warme föhn nog een laatste extra uitdaging wil meegeven. Als ik 27 minuten later over de finishstreep rijd en geheel toevallig Borsato ‘Je bent binnuuuuhhh’ zingt in mijn earbuds, rollen tranen van geluk, ontlading en dankbaarheid over mijn wangen. Het zijn maar woorden, maar ze hebben zo veel impact gehad. Richting je vakantie wens en gun ik jou precies dat: ‘Lekker blijven draaaaaiuuuhhh!’