Jany Martis zit in het vierde jaar van creative media en game technologies (cmgt). Een studie waar ze eigenlijk bij toeval terechtkwam, maar die een schot in de roos blijkt te zijn. ‘Games ontwerpen geeft mij de vrijheid om verder te denken dan alles wat er al is.’ 

‘Bij cmgt leer je van alles rond het bedenken, ontwerpen, programmeren en bouwen van onder meer games, apps, websites en robots. Een brede opleiding die echt wel helemaal van deze tijd is.

‘Zelf ben ik er min of meer bij toeval terechtgekomen. Hiervoor deed ik Grafisch Lyceum en ik was op zoek naar een vervolgopleiding. Eigenlijk wilde ik iets met art doen. Maar ik was te laat met inschrijven en er was niet meer zo veel over. Toen liep ik tegen deze studie aan en die leek me meteen heel erg leuk en interessant. Alles wat met computers en moderne technologie te maken heeft, vind ik helemaal geweldig. Ik was altijd al gek op games en op cartoons en daar doen we ook veel mee. 

‘Alles wat met computers en moderne technologie te maken heeft, vind ik helemaal geweldig’

‘Toeval dus, maar ik zit wel helemaal op mijn plek bij deze studie. Geen art, maar wel creatief zijn met design en in hoe je technologie kunt inzetten. Daar word je echt op een leuke en leerzame manier in uitgedaagd. En dan vooral in het bedenken van eigen oplossingen. Heel vrij, buiten de kaders denken. Dat past wel bij mij.

‘We zijn nu vier jaar verder en ik leer nog steeds nieuwe dingen. Eigenlijk meteen vanaf het begin. Toen moesten we een robotje bedenken, programmeren en ook echt bouwen. In eerste instantie dacht ik: dat lukt me nooit. Maar je wordt hier zo goed begeleid en geholpen. Stap voor stap nemen ze je mee en voor je het weet heb je je eerste echte robot gebouwd.

‘Geen art, maar wel creatief zijn met design en in hoe je technologie kunt inzetten. Daar word je echt op een leuke en leerzame manier in uitgedaagd’

‘Mijn robotje – die ik Mono noemde – heb ik gemaakt van alledaagse dingen die ik gewoon thuis had liggen. Dat heb ik geleerd op het Grafisch Lyceum; dingen bouwen van rare zooi die toevallig voor handen is. In dit geval een lijfje van een kunststof kerstbal, die je kon openritsen en daar zat de mechaniek in. Je kon hem aansturen door in je handen te klappen. En ik had hem dus geprogrammeerd dat het zo werkte. 

‘Verder heb ik de afgelopen jaren websites gebouwd en games gemaakt. Dat vind ik eigenlijk het allerleukste om te doen en daar wil ik na mijn studie het liefst mee doorgaan. Games geven je de vrijheid om verder te denken dan alles wat er al is, om iets te maken dat helemaal nieuw is. Dat vind ik het leuke eraan. Als je dan met je eigen unieke idee komt, hoe raar het ook is, en mensen zijn geïnteresseerd, dan geeft dat echt een kick.

‘In het derde jaar moesten we in het kader van een minor met een groep van twintig mensen in zes weken tijd een game bedenken, ontwerpen en ook bouwen en releasen in de app store. In ons geval was de game gebaseerd op een fantasiewezen uit mijn koker. Een ‘broodwezen’ dat ik zes jaar geleden een keer bedacht. In onze game, genaamd Moldbreaker: Rise of the loaf moet het broodwezentje strijden tegen de schimmel die hem aanvalt.

‘Als je dan met je eigen unieke idee komt, hoe raar het ook is, en mensen zijn geïnteresseerd, dan geeft dat echt een kick’

‘Van jongs af aan ben ik gek op cartoons. Dat ben ik nog en daarom vind ik het ook heel leuk om daar nu nog steeds mee bezig te zijn. En heel bijzonder dat het broodwezentje toen echt tot leven kwam en onderdeel werd van een game.

‘Dat tot leven brengen en kijken wat er nodig is zodat mensen dat ook accepteren, vind ik interessant. Mono – mijn robotje uit het eerste jaar – leefde ook op een bepaalde manier. Hij had ogen en een gezichtje. Dan zien mensen het ook echt als wezentje. Hoe bijzonder is dat?

‘Het sluit ook goed aan bij de opdracht die ik nu doe. Namelijk onderzoeken hoe mensen in VR-games reageren op verschillende avatars en wanneer ze een avatar zien als menselijk. Dat test ik nu dus uit in een VR-wereld. Daar zit enorm veel potentie in. Wie weet ook voor het onderwijs. Hoe cool zou het zijn als een deel van wat leerkrachten doen, kan worden overgenomen door avatars?’ 

Tekst en foto: Sanne van der Most

Volg ons op Instagram