Ieder ochtend bakt Sandra Boerboom de croissants en de broodjes af, ze maakt de lekkerste koffie en ze verzorgt alle vergaderlunches. Op de kleine locatie van CMI aan de Wijnhaven staat ze meestal alleen. ‘Voor mij perfect, het voelt echt als mijn eigen restaurantje.’  

‘Ik heb altijd in de catering gewekt. Op mijn negentiende begon ik in de gevangenis en daar heb ik 32 jaar gewerkt. Zowel bij de voedingsdienst als in het restaurant. Toen ik begon, werden de maaltijden nog op borden geschept. Dat deed vooral het personeel van de gevangenis zelf. Later kwamen de maaltijden kant-en-klaar binnen en gingen ze in warmhoudkasten. Het is natuurlijk wel een aparte omgeving, maar ik was nooit bang. Na zo veel jaar was ik er kind aan huis. Als ik nieuwe mensen aannam voor de catering, zei ik ook altijd: hierbinnen is het tien keer veiliger dan buiten op straat. Als hier iets gebeurt, druk ik op een knop en staan er zo twintig man om me heen. Als er buiten iets gebeurt, staan mensen op een afstandje te kijken.

‘Op mijn negentiende begon ik in de gevangenis en daar heb ik 32 jaar gewerkt.’

‘Het was echt een hele leuke tijd. Als er een feestje was, zeiden ze: hé, je komt toch ook? Je hoort erbij. Toen ik vertelde dat ik wegging, hadden sommigen het gevoel dat ik met pensioen ging. Zo lang hadden ze me daar al zien rondlopen. Maar ik ging verhuizen en moest ander werk zoeken. Daarna heb ik acht maanden bij de Marsfabriek in Oud-Beijerland gewerkt. Daar kon ik niet wennen. Een broodje maken met een veiligheidsbril op, dat ging me te ver. Via iemand die ik kende van de camping ben ik in oktober 2022 bij SPOT ON terechtgekomen, de cateraar van de Hogeschool Rotterdam. Ik heb een tijd op Museumpark gewerkt en daarna ben ik op locatie Wijnhaven terechtgekomen. Hier ben ik echt helemaal op mijn plek. 

‘Het leukste aan mijn werk vind ik het omgaan met mensen.’

‘Van maandag tot en met donderdag sta ik hier alleen. Het is een beetje mijn eigen restaurantje, winkeltje, barretje. Dat vind ik hartstikke leuk. Als ik ’s ochtends binnenkom, bak ik eerst de croissants en de broodjes af. Daarna kijk ik wat er die dag is besteld. Koffie voor een vergadering, een lunch, soms een borrel. Als het iets groots is, vraag ik er iemand bij. Tussendoor verkoop ik broodjes, maak ik panini’s en kipburgers en doe ik de bestellingen. Ik heb het graag lekker druk. Tijdens de tentamens is het soms zo stil dat vier uur nog heel ver weg voelt. Dan ga ik maar opruimen en schoonmaken. Maar op een gegeven moment is schoon ook wel echt schoon en opgeruimd is opgeruimd.

‘Het leukste aan mijn werk vind ik het omgaan met mensen. ’s Ochtends drink ik vaak even koffie met Milan van de ICT. Dan bespreken we wat Feyenoord heeft gedaan. Er zijn ook een paar studenten en docenten met wie ik geregeld een praatje maak. En ik weet inmiddels wel waar ze voor komen. De kipburgers, de pulled chicken en de panini’s gaan het hardst. Zelf ben ik best een moeilijke eter. Als ik thuis een broodje maak, doe ik er graag ham, kaas, wat rauwkost en een eitje op.

‘Straks verhuizen we naar het nieuwe gebouw op Zuid. Daar heb ik wel zin in, weer eens wat nieuws. Ik ben alvast aan het opruimen en beneden spullen aan het leeghalen. Ik ben ook echt heel benieuwd hoe het eruit gaat zien. We krijgen nieuwe apparatuur en er komt een grand café. Ik blijf zelf de catering voor CMI doen. Er is straks ook een collega die evenementen verzorgt en af en toe kan bijspringen. Dan heb je meteen iemand om even een praatje mee te maken.

‘Straks verhuizen we naar het nieuwe gebouw op Zuid. Daar heb ik wel zin in, weer eens wat nieuws.’

‘Buiten mijn werk draait het vaak om voetbal. Ik heb een seizoenskaart voor Feyenoord en ga ook weleens in het buitenland naar een wedstrijd. Een paar jaar geleden ben ik op Anfield bij Liverpool geweest en ik heb op Wembley een halve finale van de FA Cup meegemaakt. Dat is natuurlijk geweldig.

‘Verder hebben mijn vriend en ik een caravan op de Veluwe. Op donderdagavond vertrekken we daar samen met onze chihuahua Gino naartoe. We wandelen wat, werken in de tuin of gaan ergens een hapje eten. En soms doen we ook gewoon helemaal niks. Heerlijk.’

Tekst en foto: Sanne van der Most