‘Vitale Gemeenschap’ is een van de opgaven uit de strategische agenda. EMI-medewerker Elma Oosthoek hoopt dat we dat ook waarmaken in onze eigen organisatie, schrijft ze in deze ingezonden brief.

In Noorwegen staat een houten kerkje, zonder stroomvoorziening. Er wordt aan de bezoekers gevraagd om zelf een lichtje mee te nemen. Zo is iedereen nodig: elk lampje, elke vorm van energie draagt bij aan het grote licht. 

Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen week een jonge collega sprak. Het is een bevlogen docent, die plezier heeft in allerlei vormen van lesgeven. Hij bereidt het zorgvuldig voor.  Maar in ons gesprek zag ik zijn motivatie verminderen en ik vroeg: ‘He, wat is er met jou aan de hand?’

Hij zei: ‘Ik denk aan leuke werkvormen, individueel en in groepen. Ik denk na over de lerende relatie tussen docent en student. Samen mooi onderwijs maken. Maar ik weet nu al dat er van de dertig studenten maar een handjevol aanwezig is. En daar sta ik dan met mijn enthousiasme. En die studenten zitten daar met de gedachte: waar is de rest? Kom ik volgende keer wel?’

Het Noorse kerkje en mijn collega brengen me naar een van de sporen van de Strategische Agenda: de Vitale Gemeenschap. 

Waar gaat dit eigenlijk over? Over de Vitale gemeenschap van Rotterdam? Of eerst maar eens dichtbij, over onszelf? Zijn wij als hogeschool een Vitale Gemeenschap?

Gaan we studenten leren hoe ze de Vitale Gemeenschap straks in hun professionele leven kunnen versterken of gaan we eerst met elkaar leren hoe wij een Vitale Gemeenschap zijn, zodat we dat kunnen uitstralen? 

Als ik aan een Vitale Gemeenschap denk, denk ik aan zaken als nabijheid, omzien naar elkaar, helpen, tegenslagen opvangen, aandacht, plezier maken, samen leren. Niet alleen maar komen halen als je wat nodig hebt, maar ook gewoon aanwezigheid, vanuit een ritme, vanuit ‘zijn’. En dan laten we bij onszelf gebeuren dat er een bevlogen docent zijn inspiratie en motivatie begint te verliezen omdat er geen aanwezigheidsplicht mag zijn. 

In plaats van aanwezigheidsplicht zou ik het liever hebben over aanwezigheidsplezier. Leerplezier! Je licht en energie meenemen, als aandeel van het grote geheel; samen mooi onderwijs maken. Plezier hebben in de ontmoeting. Naar de hogeschool of een leerplek komen omdat je jouw energie inbrengt en geniet van die van de ander. 

Laten we als hogeschool hardop en praktisch oefenen in het vormen van een community, een vitale gemeenschap. Practice what you preach! Of, zoals ze in de zorg gebruiken: zeg wat je doet, en doe wat je zegt. 

Ik ben benieuwd hoe jij jouw licht meebrengt. 

Elma Oosthoek,
Medewerker bij EMI: Expertisecentrum Maatschappelijke Innovatie