| 
|
De rubriek Ingezonden biedt ruimte aan verschillende geluiden binnen de Hogeschool Rotterdam. De opinies in de ingezonden brieven reflecteren niet noodzakelijkerwijs de mening van de redactie.
Waarom maakt de organisatie bepaalde keuzes, vraagt docent Dave van Limborgh zich af naar aanleiding van onder meer de verhuizing van ‘zijn’ lerarenopleiding naar de Kralingse Zoom. Hij is verwonderd over het gebrek aan kritische kanttekeningen en hoopt op meer openheid en transparantie, schrijft hij in dit ingezonden stuk: ‘Pas op dat een docent niet alleen een uitvoerder wordt in een systeem waarin de ‘waarom-vraag’ steeds moeilijker te beantwoorden is.’
Net voor de zomer hebben we als team onze nieuwe werkplek aan de Kralingse Zoom bezocht. Wat direct opviel, is de forse ruimtebesparing: minder kast- en plankruimte, flexplekken in plaats van vaste werkplekken, en een sobere inrichting met overwegend witte muren. Functioneel en efficiënt, maar ook weinig uitnodigend – zeker voor een lerarenopleiding die professionalisering, relatie en ontwikkeling centraal stelt.
Vanuit bedrijfsmatig perspectief is deze verhuizing begrijpelijk. Minder studenten betekent minder benodigde vierkante meters. Er wordt gestuurd op input, throughput en output – diplomarendementen zijn leidend, en efficiency is het uitgangspunt. Een opleiding kan tevreden studenten hebben, maar als het rendement achterblijft, weegt dat zwaarder. De schoorsteen moet blijven roken.
Ook in het personeelsbeleid zien we deze lijn terug: vacaturestops, het niet verlengen van tijdelijke contracten, en de herverdeling van ruimte en middelen op basis van krimp of groei van opleidingen. Deze keuzes zijn begrijpelijk in financieel uitdagende tijden, maar vragen wel om openheid over wat we als organisatie belangrijk vinden – en waarom.
In dat kader viel mij de recente vacature op voor een lector Sustainability Sport Partnership. Een interessante functie, zeker gezien de maatschappelijke thema’s waaraan lectoraten bijdragen. Tegelijkertijd roept dit vragen op over prioritering. Onze hogeschool telt inmiddels 72 lectoren, verspreid over verschillende kenniscentra. Sommige lectoraten lijken grotendeels uit lectoren te bestaan. Wat is het rendement van deze lectoraten – en hoe wordt dat zichtbaar gemaakt? Met welke indicatoren wordt hun onderwijskundige impact gemeten?
Terug naar de Kralingse Zoom. Ik ben benieuwd welk onderwijsconcept ten grondslag ligt aan de inrichting van dit gebouw. Wat is de pedagogisch-didactische visie die deze leer- en werkomgeving ondersteunt? Hoe draagt die bij aan het vormen van startbekwame, kritische en betrokken professionals? Als docent hoop ik dat er onderwijskundig bewustzijn schuilt achter deze keuzes – en dat het niet uitsluitend gaat om ruimtewinst of kostenbesparing.
Onze strategische agenda spreekt over bijdragen aan een slimme en sociale stad, een vitale gemeenschap, een duurzame delta en een toekomstgerichte economie. Waarden die ik onderschrijf. Maar ik vraag mij af: hoe worden deze ambities concreet voor mij als docent? Hoe wordt mijn bijdrage zichtbaar en gewaardeerd? Welke indicatoren gelden – en welke ruimte is er om bij te sturen?
Zonder antwoorden op deze vragen dreigt onze rol te verschuiven van onderwijskundige professional naar uitvoerder in een systeem waarin de ‘waarom-vraag’ steeds moeilijker te beantwoorden is – en steeds minder gesteld lijkt te worden.
Illustratie: Demian Janssen
Profielen is ook actief op LinkedIn. Volg ons, blijf op de hoogte en praat mee over actuele onderwerpen.
De redactie waardeert het als je onder je eigen naam reageert.
Lees hier alle details over onze spelregels.
Ha Dave, goed en fijn dat je de waarom-vraag stelt, cq. introduceert! Wij, van de expertisekring Werk maken van Ondewrijspedagogiek, stellen ons, en anderen, die vraag ook. Zin om eens aan te sluiten? Mail me dan 🙂 Groeten, Monique van den Heuvel (lerarenopleiding G&W bij IVG)
Beste Monique,
Dank voor je uitnodiging. Bij het lezen van de boodschap vroeg ik me af of de kern ervan voldoende wordt begrepen.
Als kenniscentrum lijkt mij het stellen van de waarom-vraag cruciaal. Ik ga ervan uit dat de andere 72 lectoren dat ook doen. Juist daarom verbaast het me dat er zo weinig kritisch geluid klinkt.
Mogelijk worden lectoren en kenniscentra minder direct geraakt door rendementsdenken, maar ook zij maken deel uit van een onderwijsorganisatie waar keuzes worden gemaakt die voor docenten vaak moeilijk zijn. Denk aan verhuizingen, het afscheid nemen van gewaardeerde collega’s na een maximale contractduur, opleidingen die moeten betalen voor de gebruikte vierkante meters zonder zeggenschap over de inrichting ervan, en de opkomst van flexplekken.
Dit is vanuit een bedrijfseconomisch perspectief begrijpelijk én verdedigbaar, maar ik mis een duidelijke onderwijskundige visie die richting geeft. De vraag is of de kernwaarden uit de strategische agenda daadwerkelijk verschil maken, zeker nu het CvB standaardisering van onderwijs stimuleert. Dit lijkt op gespannen voet te staan met de Wet op leeruitkomsten, die juist inzet op maatwerk.
Een belangrijk punt is volgens mij het gebrek aan skin in the game. Veel besluiten kennen geen duidelijke eindverantwoordelijke. In de onderwijspraktijk ontstaat de indruk dat ingrijpende keuzes hoger in de organisatie worden bedacht, terwijl de uitvoering en gevolgen vooral bij anderen terechtkomen. Het zijn juist de docenten die in de klas dagelijks de consequenties van deze keuzes ondervinden.
Misschien kunnen we met elkaar bespreken hoe het principe van skin in the game een stevigere plek kan krijgen in onze organisatiecultuur.
Beste Dave, graag! Ik zoek je op!
Als taaldocent binnen de opleiding International Business stel ik mijzelf al jaren de vraag of wij docenten niet uitsluitend “uitvoerders” zijn. Veel collega’s die uit het bedrijfsleven komen hebben niet een 4-jarige opleiding tot docent gevolgd waarin een pedagogisch-didactische visie m.b.t. de leer- en werkomgeving uitgebreid aan bod komt. Zij hebben in mijn beleving ook minder behoefte aan een gedegen onderwijsconcept. Ik wil graag meepraten over meer skin in the game, hoewel ik in de loop der jaren mijn geloof in mogelijke veranderingen langzaam heb zien vervagen.