Natuurlijk moeten studenten leren wat ‘professionele’ kleding is, betoogt Aart van Bochove-Smid, docent applied data science & artificial intelligence. Maar we hebben ook de taak om seksistische kledingnormen de wereld uit te helpen. 

‘Een collega van mij droeg altijd een korte broek en sandalen – en ze had de benen er niet voor op die leeftijd!’ Mijn mond viel open van verbazing toen mijn vrouwelijke collega dit tussen neus en lippen door zei. Blijkbaar is de professionaliteit van kleding afhankelijk van het lichaam van de drager. Duidelijk. 
 
Het zomerseizoen komt er weer aan, en dat betekent dat vroeg of laat het onderwerp ‘professionele kleding’ weer boven tafel komt. Een studente in de klas die een wel erg kort rokje draagt, of iemands borsten die uit een topje puilen terwijl ze de hogeschool representeert bij een open dag. 
 
‘We moeten studenten leren wat professionele kleding is’, zo wordt dan gezegd. ‘Als vrouwelijke studenten op de werkvloer komen, verwachten we dat ze er netjes en representatief uitzien. Wij moeten ze dit leren. Anders worden ze niet serieus genomen.’ En helaas hebben deze collega’s nog gelijk ook. Hoe meer huid zichtbaar is bij een vrouw, hoe minder serieus ze worden genomen door collega’s en klanten op de werkvloer. 
 
Als we onze studenten naar een opdrachtgever sturen, geven we – in ieder geval bij de opleiding waar ik werk – regelmatig tips mee over hoe ze er representatief uit kunnen zien. Hoe pakken we dat aan? Is het onze taak om studenten te leren dat ze zich moeten conformeren aan deze ongeschreven kledingregels om succesvol te worden? Of houden we daarmee deze seksistische normen alleen maar in stand?  

Misschien moeten we als hogeschool juist stoppen met het ondersteunen van oude normen, en beginnen met het bouwen van een inclusievere toekomst. Een toekomst waarin studenten en werknemers worden beoordeeld op hun talent en inzet, niet op de lengte van hun rok. Een eerste stap hierin kan zijn om niet aan studenten te leren dat kuis kleden loont, maar om hen te leren begrijpen waarom we van deze gedachtegang af willen. 

Sturen we onze studenten dan niet naïef het werkveld in? Moeten we hen niet juist voorbereiden op de realiteit, in plaats van ze te vertellen over een utopische wereld waarin deze problemen niet voorkomen? Ik zou zeggen: als we blijven vasthouden aan oude normen uit angst voor verandering, kunnen we lang wachten op gelijkheid in de samenleving.  

Onze studenten zijn echt niet gek, ze zien heus wel hoe de wereld werkt. Maar juist omdat zij de toekomst vormen, kunnen ze ook bijdragen aan verandering. Want vergeet niet: onze studenten zijn de werknemers (en werkgevers!) van de toekomst. Wij hebben een positie waarin we kunnen kiezen of we deze normen willen ondersteunen of juist doorbreken. Laten we daar verstandig gebruik van maken. 

En als we het willen hebben over ‘professionele kleding’, zullen we dan de toestand van benen, buik, borsten en billen van collega’s en studenten buiten beschouwing laten? Dat lijkt me wel zo professioneel. 

Aart Bochove-Smid
Docent applied data science & artificial intelligence