Niet lang geleden heb ik voor het eerst gegeten bij een all-you-can-eat Korean BBQ restaurant. Hier mochten we zelf ons eten bakken op een hete, ronde plaat met een afzuigkapje erboven. We hebben best lekker gegeten, maar voordat we konden beginnen, kregen we eerst een handleiding met spelregels die we tot ons moesten nemen “voor een zo optimaal mogelijke ervaring”.

De spelregels waren natuurlijk een dikke ‘maar’ bij de belofte dat je alles zou mogen eten wat je maar kon. We kregen maximaal 2 uur, waarbij we het laatste half uur niks nieuws meer mochten bestellen. Eens per kwartier mochten we een bestelling doen met een maximum van 4 ingrediënten of gerechtjes per keer. Ik ben geen all-you-can-eat veteraan, dus ergens vond ik dit wel interessant en spannend. Het was nogal dubbel, niet het relaxte gevoel van een avondje samen eten dat ik normaalgesproken heb in een restaurant.

Het gevoel dat overheerste bij mij was alsof ik aan een wedstrijd begon waarbij ik het onderste uit de kan zou moeten halen. Zo snel mogelijk en zo veel mogelijk eten, want anders verlies je. All-you-can-eat bleek geen luilekkerland te zijn, maar een zenuwslopende wedstrijd! Dat was in ieder geval de stand waarin ik werd gezet en ik vermoed dat dat precies de bedoeling is. Na 3 rondes en nog ruim een half uur op de teller zat ik natuurlijk al helemaal vol en voelde ik me opgejaagd en had ik alsnog het gevoel dat ik verloren had.

Een paar dagen later kwam de Keuzegids uit met daarin de rankings van opleidingen en hogescholen in Nederland. In de commentaren en beschouwingen ging het over hoe wij het als Grote-Randstad-Hogeschool het deden ten opzichte van de andere Grote-Randstad-Hogescholen. Wie waren de winnaars en wie waren de verliezers? Wie mochten trots zijn en wie mochten zich toch wel een beetje schamen?

Net zoals all-you-can-eat van samen eten iets maakt wat het niet zou moeten zijn, doet de Keuzegids dat met onderwijs. Het maakt een publiek goed dat een waardevol onderdeel is van onze samenleving tot een competitie waarin niemand uiteindelijk echt wint.

Onderwijs is een sociaal gebeuren waarin het gaat over leren, over nieuwsgierig zijn en over persoonlijke vorming. Als je daar een wedstrijd van maakt, dan is het niet meer sociaal, maar competitief. Dan gaat het niet meer over leren en nieuwsgierig zijn, maar over presteren en studiesucces. En dan vormen we personen die zo efficiënt mogelijk zoveel mogelijk willen halen: All-you-can-eat.

Volg ons op Instagram