Sinds kort maak ik me ongerust over de publicatie van mijn persoonlijke gegevens op het wereldwijde web. Vooral nu hackgroepen als ShinyHunters overal opduiken, probeer ik ze zo goed mogelijk op een dwaalspoor te brengen.

Alleen vraag ik me soms af of ik hackers daarmee echt op een dwaalspoor zet, of vooral mezelf langzaam gek maak. Mijn laptop, telefoon en andere apparaten uit het raam gooien is waarschijnlijk toch niet de meest doordachte beveiligingsstrategie.

Het begon met de hack van Basic-Fit. Daaruit bleek dat ik al twee jaar stond ingeschreven als lid – iets wat ik zelf wel wist, hóór – terwijl ik er nog nooit een voet binnen heb gezet. Maar moet zoiets eigenlijk openbaar worden gemaakt? En waarom staat er dan ook nog bij dat ik een personal coach zou hebben ingeschakeld?

Sindsdien lijken datalekken overal op te duiken. Niet veel later verscheen het nieuws dat studieplatform Canvas opnieuw was gehackt en dat gegevens van miljoenen studenten en medewerkers mogelijk waren buitgemaakt. Even dacht ik dat ik opnieuw de pineut was. Tot ik ontdekte dat Canvas niet hetzelfde is als Canva, waarna ik weer iets rustiger kon ademhalen.

Dat is misschien maar goed ook, want mijn Canva-projecten vormen waarschijnlijk een groter gevaar voor de samenleving dan voor mijn studieresultaten. Denk aan overdreven dramatische verjaardagskaartjes vol glitter, katten en hoofdletters, of posters waarmee ik mezelf probeer wijs te maken dat ik een georganiseerde volwassene ben.

Toch bracht die verwarring me wel aan het nadenken over waar onze gegevens eigenlijk terechtkomen. Canvas – de digitale leeromgeving die vergelijkbaar is met Brightspace – draait namelijk niet op de servers van universiteiten of hogescholen zelf, maar op systemen van Amazon Web Services. Onderwijsinstellingen hebben hun eigen accounts en logins, maar de software en data worden beheerd door Instructure. De verantwoordelijkheid voor cybersecurity ligt daardoor ergens tussen al die partijen in. En precies daar raak ik de draad kwijt.

En sinds februari moet ik bij de HR inloggen met een dubbelstapsverificatie. Dat maakt studeren ineens een stuk drempelverhogender, maar misschien is dat juist de bedoeling: hackers op een dwaalspoor zetten voordat ze bij mijn gegevens komen. Al hoop ik wel dat mijn data veilig in een kluis bij de Hogeschool Rotterdam ligt, en niet in een kastje waarvan het slot net iets te makkelijk openklikt. Misschien moet ik zelf maar eens op onderzoek uit. Ik begin wel bij de kantine in Museumpark – daar kom ik tijdens mijn studie tenslotte het vaakst. Of eigenlijk: alleen daar.

Volg ons op Instagram