Hoewel je als student door de hoge inflatie niet meer bang hoeft te zijn dat je volgend jaar je vuurwerkrekening nog kan betalen, zijn we sinds de invoering van het leenstel in 2015 financieel steeds afhankelijker geworden van onze ouders. De financieel afhankelijke toekomst gloort in 2026 óf staat er misschien toch een nieuwe generatie studenten op?

Om over die toekomst te kunnen schrijven, moet ik mezelf eerst jaarlijks op 1 januari detoxen. Mijn ritueel: maagkatheter aansluiten, laptop dicht, en een halve week overleven op bouillon, schuldgevoel en zelfreflectie. Voor mij begint het nieuwe jaar pas als ik buiten levensgevaar ben — als ik alle narigheid, zorgen, tequila­shotjes dansend op de bar, en existentiële paniek over Delano’s op fatbikes, de polisvoorwaarden van mijn nieuwe zorgverzekering, en die eeuwige schurftepidemieën uit mijn systeem heb gezweet.

‘Gezond lichaam is een gezonde geest’, zouden mijn fictieve gymbro’s zeggen, terwijl ze hun proteïne­shake in de wasbak laten klotsen. Vijf dagen later ben ik doorgaans weer top tot teen gezuiverd en mentaal klaar om het jaar onder ogen te komen — althans, tot de eerste afschrijving van DUO.

Wat staat studenten in 2026 te wachten? Waar moeten we ons tegen afzetten of juist voor openstellen? Op welke trein van hippe trends en coole gadgets stappen we? En waar nemen we afscheid van — behalve van onze waardigheid bij de eerste tentamenpoging? Ik voel me geen ziener, maar wel een bezorgde toeschouwer. ‘Kom maar door, God’ mompel ik, ‘laat ons niet langer in spanning wachten’. Spoiler: Hij antwoordt zelden, maar de algoritmes doen dat graag namens Hem.

Allereerst: economen voorspellen opnieuw stijgende prijzen. Prima, dat is immers hun werk. Voor studenten betekent dat iets anders: de onmogelijke kunst om goedkoop te leven zonder armoedig te lijken. Daarom stel ik voor: het ultieme studentennoodpakket 2026. Vulling: condooms (verantwoordelijkheid), vapes (ontspanning), kant-en-klaarmaaltijden (overlevingsstrategie) en een Netflix-abonnement (realiteitsontwijking). Alles wat je nodig hebt om de illusie van controle te bewaren in een samenleving die zelfs ademhalen heeft uitbesteed aan algoritmes. We noemen het zelfredzaamheid, maar in werkelijkheid is het crisismanagement in hoodieformaat.

Dan de studie. Gek genoeg is dat nog steeds iets wat studenten doen, tussen de TikToks, werkstress, en lange wachttijden bij de psycholoog door. 2026 wordt opnieuw het jaar waarin we plechtig beloven: ‘Dit blok ga ik écht bijhouden’. Week één beginnen we met samenvattingen, week twee met samenzweringen tegen de studiestof, en week drie zoeken we wanhopig naar samenvattingen van anderen. College­zalen zijn tegenwoordig hybride ruimtes: half gevuld met studenten, half met schuldgevoelens. En eerlijk: we studeren niet minder, we studeren adaptiever. Multitaskend, scrollend, overprikkeld maar niet kapot — de overlevingskunst van een generatie die minder droomt van carrières dan van rust.

Dus, wat rest ons in 2026? Misschien niet het heilige streven naar zekerheid, maar het leren dansen op drijfzand. Financiële stabiliteit lijkt voorlopig een sprookje, maar zelfspot en veerkracht blijken verrassend inflatiebestendig. En ergens tussen de stress en de drang om betekenis te geven aan dit alles, ontstaan voor mij deze kleine momenten van helderheid — meestal wel rond 3.00 uur, met koude pasta en drie gemiste deadlines open op mijn scherm.

Volg ons op Instagram