Nee, geen typefout. Influmenser. Is een enorm tekort aan. Het goede nieuws is dat je het snel en relatief gemakkelijk zelf kunt worden.  

Op 12 oktober kwam op het journaal een item voorbij dat stelde dat we weer moeten leren een praatje te maken. Aanvankelijk word ik daar heel verdrietig van. ‘Zijn we nu al zo ver gedegenereerd dat dit werkelijk nodig is!’ Een belangrijke oorzaak laat zich raden. Kijk om je heen en je ziet hoe jong en oud zich met earbuds en een telefoon hermetisch van hun habitat en medemens hebben afgesloten. Het is overigens ironisch dat juist bellen precies niet is wat jongeren ermee doen, want en masse aan de belangst.  

Op diezelfde dag hadden we op de hogeschool Eveline Crone op bezoek voor een keynote als onderdeel van onze Studentenwelzijnsweek. Als hoogleraar neurocognitieve ontwikkelingspsychologie en rasoptimist deed zij recent onderzoek onder jongeren naar hoe zij polarisatie ervaren en welke oplossingen zij hiervoor zien. En dat is enigszins bemoedigend te noemen.  

Voordat zij inzicht gaf in de ideeën van jongeren hierover, stelde ze de vraag ook aan de zaal. ‘Wat helpt om het gesprek over die polarisatie te voeren?’ Ik was al genoeg aan het woord geweest, want ook host. Toch kwam er meteen een antwoord bij me op: nieuwsgierigheid cultiveren en studenten trainen om zowel een oordeel uit te stellen als vragen te stellen. Zeer haalbaar. En natuurlijk met ons als rolmodellen die het goede voorbeeld geven. Duhuh. 

Jongeren denken er niet heel anders over, zo bleek. De meningsverschillen zelf vinden zij niet het probleem, de manier waarop we ermee omgaan wel, vertelt Eveline Crone. Ze willen dat het gesprek erover wordt gevoerd. Aan ons, het onderwijs, een uitnodiging om hen daarin te faciliteren. En voordat je acuut in de vlekken schiet: jij hoeft de tegenstellingen niet op te lossen of weg te nemen. Jongeren willen zich gezien en gehoord weten en impact hebben, vult Eveline Crone aan. Het zijn net mensen. Het is daarom dat die vaardigheden om oordelen uit te stellen, luisteren en vragen te stellen zo belangrijk zijn.  

Het beste nieuws in haar verhaal was misschien wel het gegeven dat jongeren influencers doorgaans niet als rolmodellen zien en hun tips en adviezen met een stevige korrel zout of helemaal niet serieus nemen. Goddank. Er is hoop.  

Zo word je volgens mij dus een Influmenser: (weer) echt contact maken, ruimte voor verschillende zienswijzen faciliteren, een vleugje nieuwsgierigheid teweegbrengen en die vertalen naar vragen aan elkaar. Iedereen kan het worden. Jong, oud, arm, rijk, religieus of niet. Het is ons van nature in de blauwdruk meegegeven. Overleven als soort doen we namelijk in verbinding. Samen. Niet tegenover elkaar.  

Dus hup, gaat heen en Influmens!  

Volg ons op Instagram