Twee weken geleden publiceerde Profielen een artikel waaruit het pijnlijke ontmoedigingsbeleid blijkt voor hbo’ers die een master willen gaan doen op de universiteit. Ik kon het er alleen met niemand over hebben, dacht ik. 

Het niet toelaten van hbo’ers middels een schakelprogramma is één, het vermoedelijke ontmoedigingsbeleid is twee. Nu de opluchting van het behalen van mijn diploma dichterbij komt, wordt de spanning van wat mijn vervolgstappen zullen zijn alleen maar groter. Zo’n beetje elke optie is in mijn hoofd de revue gepasseerd, hbo-master, wo-master, traineeship, werken. Toch interesse in een master aan de universiteit. Maar welke, en hoe verder?

Bij één universiteit dien je, als je door de schriftelijke procedure heen bent (het is maar de vraag of dit voldoet aan de eisen) meerdere referenten aan te geven die de universiteit ervan mogen overtuigen dat jij als hbo’er echt wel geschikt bent. Dat zoiets altijd neerkomt op een vriendendienstje laten we maar buiten beschouwing. Het feit dat je als hbo’er een premaster overweegt, een extra jaar vóór de master zelf, word door sommige masterstudies op bepaalde universiteiten blijkbaar niet gezien als een enorme drijfveer.  

Onderwijl zocht ik mijn heil bij mijn opleiding, en vroeg een coach of decaan aan die met mij wilde praten over deze situatie. Ik weet dat het verschilt per studie, maar ik ben de eerste twee jaar onvrijwillig aan de lopende band gecoacht, onder het mom van studentenwelzijn. Dat heb ik als aangenaam ervaren, begrijp me niet verkeerd. Opvallend is dat als het derde en vierde jaar verstrijkt er eigenlijk geen coach of studentenbegeleider meer te vinden is. Onduidelijk waarom, en als hij er is, is hij niet bepaald zichtbaar. Decanen uitgesloten, daarvan weet iedereen dat ze ergens zijn, voor zwaardere situaties.  

Ik kreeg de deksel op mijn neus. Alleen voor studenten die binnen de hogeschool willen blijven zijn er docenten die betrokken zijn bij de hulp voor verder studeren. Het komt er dus op neer dat op het moment dat je eindelijk bent opgeleid tot een beetje praktisch beroepsprofessional, je het zelf moet uitzoeken. ‘Voor het traject na het afstuderen zijn geen begeleiders.’ Toch best jammer, als je vier jaar lang naar een diploma hebt toegewerkt. Zeker als je bedenkt dat merendeel van de studenten onwijs jong is bij het afstuderen, kan ik me hun twijfels maar al te goed voorstellen.  

Gelukkig kwam ik op eigen houtje uit bij een sympathieke docent die tijd wilde vrijmaken om met mij over mijn vervolgstappen te praten. Nu stikt het bij mijn opleiding van sympathieke en fijne docenten die heus wel willen praten met zoekende leerlingen in hun vrije tijd, maar ik denk dat een vast aanspreekpunt een beter idee is. Zeker als we de ‘Lets change the face of business’ tekst willen nastreven waarmee je wordt doodgegooid op de Kralingse Zoom.

Wat ik nu uiteindelijk heb gekozen? Sorry, voor het traject na het afstuderen is geen informatie meer beschikbaar.