Mijn draaglast – de belasting die ik van buitenaf ervaar en de externe factoren die invloed hebben op mijn stressniveau – voelt soms als een verhuisdoos die al twintig keer is gebruikt en waarvan je de onderkant moet ondersteunen of extra dicht moet tapen. Als je even niet oplet loop je de trap op, begeeft de bodem het en lazert de hele inboedel over je voeten de trap weer af. En dan zul je net zien dat het je nieuwe serviesset is. Zo voelt het dus momenteel.  

Gevoelig onderwerp wel Mies, om hier zo open en bloot over te schrijven. Maar het móét me even van mijn hart. Ook durf ik te wedden dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. Ik stel hoge eisen aan mezelf, maar ik vergelijk mezelf ook met anderen. Wat hebben zij al bereikt in het leven, wat ik nog niet bereikt heb? En wat heb ik een hekel aan die eigenschap. Dat is dan ook de reden dat ik een half jaar geleden alle social media van mijn telefoon af heb gegooid.  

Is mijn draagkracht (oftewel belastbaarheid) dan ook zo laag? School vergt veel tijd en energie en ik merk dat met een fulltime baan en een eigen huis alles overzien even te zwaar wordt. En voor wie denkt ‘wat een aansteller’, ja zo voel ik me dus ook.

Wat is er met mijn millennial mentaliteit gebeurd? Ik begrijp jullie nu Gen Z, het leven is nu gewoon zwaarder dan vroeger en die boomers lijken het niet altijd even goed te begrijpen. Maar misschien zijn we allemaal wel een beetje overprikkeld. Wij millennials met onze prestatiedruk, Gen Z met hun wereldwijde zorgen, en boomers die zich afvragen waar we zo over zeuren.   

Misschien is het wel oké als die bodem van de doos het soms begeeft, zolang ik hem maar dicht blijf plakken of leer wat extra handen vragen om hem naar boven te tillen… 

Volg ons op Instagram