Daan van Dissel houdt van snel; snelle auto’s én zelf snel zijn. Naast zijn studie automotive doet hij in zijn vrije tijd op hoog niveau aan Chase Tag, professioneel tikkertje. ‘Een superactieve sport waarin ik alles kwijt kan.’ Met zijn Rotterdamse team de Rooftop Kings won hij dit jaar het WK in Parijs.

‘Toen ik aan mijn opleiding automotive begon, wilde ik eigenlijk Formule 1-engineer worden. Dat we in het tweede jaar onze eigen raceauto mochten bouwen, vond ik dus helemaal geweldig. We hebben er uiteindelijk niet mee geracet, maar we deden mee aan een project rond brandstofefficiëntie: wie met dezelfde afstand het minste brandstof verbruikt.

‘Mijn team mocht helaas niet deelnemen, omdat de auto niet was goedgekeurd, maar het ontwerp- en bouwproces vond ik wel heel leuk. Je combineert theorie en praktijk en dat spreekt mij aan. Het eerste jaar vond ik pittiger, omdat het vooral uit theorie bestond. Dat is minder mijn ding

‘De sport die ik doe, heet Chase Tag. Dat is een soort professioneel tikkertje; ook wel freerun-tikkertje genoemd, omdat er ook allemaal obstakels op de baan zijn. Er is een tikker en een wegrenner. De wegrenner krijgt twintig seconden om uit de handen van de tikker te blijven. Lukt dat, dan scoort hij een punt voor zijn team. Wordt hij wel getikt, dan gaat hij van het veld en wordt de tikker de nieuwe wegrenner. Die kan vervolgens een punt voor zijn team maken.

‘Wat ik vooral leuk vind, is de combinatie van competitie, creativiteit en het schaakspel op de baan.’

‘Wie er speelt, wordt bepaald door tactiek. Je moet goed nadenken wie je tegenover elkaar zet. Het blijft één tegen één, maar je speelt dus wel degelijk met een team. Een wedstrijd bestaat uit zestien chases, oftewel zestien rondes. Het team dat aan het einde de meeste punten heeft, wint. Wordt het gelijk, dan komt er een sudden death. Dan wint degene die het snelst een tik maakt of het langst uit de handen van de ander blijft.

‘Op de baan staan vijf grote obstakels. Het zijn vierkante constructies met een ring eromheen en allemaal verschillende ramen. Je bent niet verplicht om door een obstakel heen te gaan. Je kunt er ook omheen rennen of eroverheen klimmen. Het belangrijkste is dat je binnen twintig seconden een tik maakt of juist voorkomt dat je wordt getikt. Daardoor worden spelers heel creatief. De tikker moet niet alleen snel zijn, maar ook slim. Als een lange speler achter iemand aan rent die gemakkelijk onder obstakels doorgaat, is dat misschien niet de beste tactiek.

‘Het strategische aspect maakt de sport heel interessant. Vooraf bepaal je de volgorde van de spelers, maar je weet niet wat de tegenstander gaat doen. Wat ik vooral leuk vind, is de combinatie van competitie, creativiteit en het schaakspel op de baan. Als jij naar links gaat, moet ik beslissen of ik ook naar links ga of juist naar rechts om je daar te kunnen tikken. Je bent intensief aan het bewegen en tegelijk aan het nadenken.

‘Zelf sta ik bekend als een kleinere, snelle en behendige speler en daarom word ik vaak gekoppeld aan andere snelle spelers. Ik vind het tikken het leukst, omdat je dan meer controle hebt en het tempo kunt bepalen.

‘Sinds kort heb ik een topsportstatus, waardoor ik in overleg met docenten deadlines kan verschuiven en soms lessen op een ander moment kan volgen.’

‘Afgelopen juni heeft ons team, de ‘Rooftop Kings’ uit Rotterdam, meegedaan aan het wereldkampioenschap in Parijs. Dat hebben we gewonnen. Voor het wereldkampioenschap trainden we een jaar lang, soms wel zeven dagen per week. Naast de trainingen op de baan doen we natuurlijk ook aan krachttraining, sprinttraining, snelheidstraining en coördinatietraining. Een training duurt soms twee tot tweeënhalf uur, omdat je ook tactiek bespreekt en nieuwe bewegingen aanleert. Het is dus een enorme tijdsinvestering.

‘Mijn doel voor nu is om opnieuw naar een wereldkampioenschap toe te werken en uiteindelijk de beste speler ter wereld te worden. We hebben onze titel dit jaar niet alleen gewonnen omdat wij de beste atleten waren. We hadden ook gewoon geluk en we hebben het strategisch goed aangepakt. Volgend jaar wil ik ervoor zorgen dat we als team ook echt duidelijk boven de rest uitsteken.

‘Door het vele trainen, heeft de sport wel invloed op mijn studie, maar gelukkig heb ik geen vertraging opgelopen. Ik heb vorig studiejaar mijn studiepunten gehaald. Door wedstrijden mis ik soms lessen of deadlines. Sinds kort heb ik een topsportstatus, waardoor ik in overleg met docenten deadlines kan verschuiven en soms lessen op een ander moment kan volgen. Dat scheelt wel veel.

‘Ik wil mijn opleiding afmaken en daarna waarschijnlijk binnen de automotive-industrie werken. Als ik door een blessure of andere reden niet meer kan blijven sporten, wil ik alles op alles zetten om binnen engineering en automotive de top te bereiken. In Nederland zijn genoeg bedrijven waar ik een goede toekomst kan opbouwen, maar ik zou het ook interessant vinden om in het buitenland te werken.

‘Als ik door een blessure of andere reden niet meer kan blijven sporten, wil ik alles op alles zetten om binnen engineering en automotive de top te bereiken.’

‘Chase Tag bevat elementen van atletiek, freerunning en vechtsporten, maar de combinatie maakt het tot een eigen discipline. Als sport is het nog relatief klein en het valt nog niet onder een sportbond. Toch zijn er veel mensen die zich inzetten om Chase Tag in Nederland en Europa te laten groeien. Dat zou natuurlijk geweldig zijn, want het is een leuke sport voor iedereen. Op filmpjes lijkt het misschien gevaarlijk, maar tijdens lessen en open trainingen kun je zelf je grenzen aangeven. Je bepaalt wat je wel en niet doet. De instap is daardoor laag en de sport is geschikt voor iedere leeftijd.

‘Ik geef af en toe ook les in Chase Tag. Wat wij hebben geleerd, dragen we over aan kinderen. Ik zou iedereen aanraden om het een keer te proberen. Zoek een baan in Nederland, bijvoorbeeld in Rotterdam, bij de Freerunschool in Hoogvliet, waar wij trainen of de Chase Tag Academy in Alphen aan den Rijn. Kom langs en probeer het gewoon uit. Het is echt heel erg leuk en aanstekelijk.’

Tekst en foto: Sanne van der Most